Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο!

0

Ειλικρινά, δεν μπορώ να βρω άλλον τίτλο για τα όσα εκτυλίχθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο του Αντιρρίου την περασμένη Τετάρτη, και αναφέρομαι φυσικά στα όσα ειπώθηκαν, αλλά και στα όσα αποφασίστηκαν στη συζήτηση για τον Καλλικράτη. Σύμφωνα και με την εισήγηση του δημάρχου, οι αλλαγές στην Αυτοδιοίκηση είναι επιβεβλημένες, καθώς η σημερινή της εικόνα δεν είναι και η καλύτερη δυνατή. Ενστερνιζόμενος, μάλιστα, τις παρατηρήσεις της ΚΕΔΚΕ ο Κολοβός λέει “ναι” στον Καλλικράτη, άρα λέει “ναι” και στις συγχωνεύσεις των Δήμων, μιας και αυτή είναι η βασική του αρχή. Κρατήστε το αυτό, όμως, γιατί λίγο παρακάτω ανατρέπεται άρδην.

“Εάν οι συνενώσεις είναι εθελούσιες, τότε εμείς θέλουμε να μείνουμε μόνοι”, είπε ο δήμαρχος, επιλέγοντας επί της ουσίας να αποκηρύξει την προηγούμενη τοποθέτησή του. Πώς είναι δυνατόν να λες “ναι” στις συνενώσεις, αλλά εσύ να επιλέγεις την αυτόνομη πορεία; Υπομονή, όμως, γιατί από... ακαταλαβείν έχει κι άλλο.

Στην περίπτωση που οι συνενώσεις είναι υποχρεωτικές, το Αντίρριο, σύμφωνα με τον δήμαρχο, λέει “ναι” στη Ναύπακτο, αλλά και σε όποιον άλλον θέλει να προσκολληθεί. Τι σημαίνει αυτό; Πώς από την επιλογή της αυτονομίας για την καλύτερη διοίκηση, αμέσως μετά πάμε σε ένα άλμα όπου δεν υπάρχει πρόβλημα όσο και να ανοίξει το νέο σχήμα; Πώς από την επιλογή του ενός Δήμου δηλώνουμε στη συνέχεια ότι δεν έχουμε πρόβλημα να είμαστε σε έναν Δήμο που θα αποτελείται από επτά, ενδεχομένως, σημερινούς;

Βρίσκει κανείς λογικό τον παραπάνω συλλογισμό - ειρμό, γιατί εγώ, όσο και να το γύρισα στο μυαλό μου, δεν μπορώ να καταλήξω σε κάτι τέτοιο.

Όσο και να έχει διαφωνήσει κάποιος με τις πολιτικές επιλογές του Κολοβού στα επτά χρόνια διοίκησης του Δήμου Αντιρρίου, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι μέχρι σήμερα ο δήμαρχος είχε για όλες αυτές πειστικά επιχειρήματα. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, κάτι δεν μου κάθεται καλά... Για να το γράψω πιο απλά, έχω την αίσθηση ότι αυτά που ακούστηκαν δεν ήταν κτήμα του.

ΥΓ: Την προηγούμενη εβδομάδα, και ενόψει του Συμβουλίου που θα ακολουθούσε, άφησα να εννοηθεί ότι στο Αντίρριο θα ακουστούν φωνές για δύο Δήμους στη Ναυπακτία, και δεν εννοούσα αυτές που τελικά ακούστηκαν. Η παραπάνω, έστω και λιτή, ανάλυση, όμως, έστω και έμμεσα, μπορεί να καταδείξει το γιατί δεν επιβεβαιώθηκα. Έχει και συνέχεια.
Β. Καρ.

Στην ουσία... κλειστό γυμναστήριο

0

Διάβασα, μέσα στην εβδομάδα, την ακόλουθη είδηση, η οποία έχει πολλές προεκτάσεις, και σας την παραθέτω: “Με την υποστήριξη και τη συνεργασία της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αιτωλοακαρνανίας και του Δήμου Μεσολογγίου, θα φιλοξενηθεί στο Μεσολόγγι, από τις 22 έως και τις 25 Φεβρουαρίου, το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης των μαθητών και μαθητριών Λυκείων Ελλάδος και Κύπρου...” Εάν θέλετε και κάποιες ακόμα λεπτομέρειες, την οργάνωση έχει αναλάβει το Γραφείο Φυσικής Αγωγής του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, ενώ τελεί και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας.

Από εμένα προσωπικά, πολλά συγχαρητήρια στους διοργανωτές και σε όλους όσους εργάστηκαν για να πάει αυτό το τουρνουά στο Μεσολόγγι. Και ένα επίσης μεγάλο... μπράβο στους άρχοντες της πόλης μας, οι οποίοι, συνεχίζοντας τον ύπνο του δικαίου, αφήνουν τέτοιες ευκαιρίες να πάνε χαμένες.
Κι αν απορείτε για το πώς συνδέονται όλα αυτά, αλλά και για το ποιες οι δικές μας ευθύνες, οφείλω να σας μεταφέρω τις -κατά πολύ μεγάλο ποσοστό- έγκυρες πληροφορίες που μου δίνουν και με το παραπάνω καθάριες εξηγήσεις.

Η διοργάνωση ήρθε στην Αιτωλοακαρνανία, επειδή ο Προϊστάμενος του Γραφείου Φυσικής Αγωγής του Νομού έχει, πολύ απλά, άριστες προσβάσεις στα κέντρα λήψης αυτών των αποφάσεων. Όπως δήλωσε, μάλιστα, σε ανθρώπους που ασχολούνται με το άθλημα στην περιοχή μας, στις προθέσεις του ήταν η διοργάνωση να έρθει στη Ναύπακτο, είτε εξολοκλήρου, είτε σε ένα τμήμα της. Αυτό, βέβαια, προϋπέθετε ότι θα είχαμε έτοιμο το νέο παρκέ στο κλειστό γυμναστήριο της πόλης, τα χρήματα του οποίου, όπως μας λένε, είναι κατατεθειμένα στο λογαριασμό, αλλά από έργο... μηδέν!

Το ότι η Ναύπακτος έχασε την ευκαιρία να φιλοξενήσει δεκάδες αθλητές από ολόκληρη τη χώρα, οι οποίοι, όπως είναι λογικό, θα ξόδευαν εδώ τα χρήματά τους, αλλά και θα αποκτούσαν εικόνες της, ίσως για να έρθουν και πάλι στο μέλλον, ουδόλως δεν φαίνεται να απασχολεί κάποιους. Άλλωστε, η λάμψη των φλας με το κόψιμο της κορδέλας κάπου πιο κοντά στις εκλογές έχει αναμφισβήτητα μεγαλύτερη αξία... Το νου σας, όμως, γιατί μπορεί να σας τυφλώσουν κιόλας...
Β. Καρ.

Πού να πας χωρίς σάλιο;

0

Πήγε, του τα έψαλε ένα χεράκι, και επέστρεψε θριαμβευτής. Για τον πρωθυπουργό μας, το Γιώργο Παπανδρέου, ο λόγος, ο οποίος μεσοβδόμαδα ταξίδεψε μέχρι τη Ρωσία, όπου και συναντήθηκε και με τον αδιαμφισβήτητο άρχοντα της χώρας Βλαδίμηρο Πούτιν. Όπως είχε πει και προεκλογικά ο Γιώργος, η συμφωνία για τον αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη δεν κατοχυρώνει τίποτα για την Ελλάδα, αντιθέτως μάλιστα μας ζημιώνει, αφού διασφαλίζει μόνον τα συμφέροντα των Ρώσων, προαναγγέλλοντας μάλιστα επαναδιαπραγμάτευση των όρων όταν θα γινόταν κυβέρνηση.

Το ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση, ο ίδιος το γνωρίζει άλλωστε από πρώτο χέρι, καθώς δεν είναι λίγα τα εμπόδια που βρήκε μπροστά του, αλλά κάπου στο ταξίδι για τη Ρωσία ξεχάστηκε.

Όχι ότι είναι μείζονος σημασίας το θέμα, αλλά όπως και να το κάνεις, είναι μία ακόμα προεκλογική φανφάρα του εξπέρ σε αυτά ΠΑΣΟΚ, που με το πέρας των εκλογών ξεχάστηκε. Προσωπικά, βέβαια, εκτιμώ ότι τα παραπάνω λόγια του Γιώργου δεν ήταν λόγια του αέρα, απλά η συγκυρία δεν είναι και η καλύτερη. Χωρίς σάλιο, όπως μας λένε, πού να ορθώσεις ανάστημα. Επειδή, μάλιστα, για πολύ καιρό προβλέπεται να είμαστε σκυφτοί, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι η έλλειψη σίελου θα επιδείνωνε ακόμα περισσότερο τον πόνο... στην περίπτωση που κάτι ψελλίζαμε.
Β. Καρ.

Πάτος... άπατος

0

Οι μονοδρομήσεις στο Γρίμποβο ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών από κατοίκους και θαμώνες της περιοχής, κυρίως, έχω να σημειώσω εγώ, λόγω της έλλειψης ενημέρωσης. Πολλά από τα παράπονα επικεντρώθηκαν στην απαγόρευση της εισόδου στην παραλία, ρύθμιση η οποία όπως πληροφορηθήκαμε μέσα στην εβδομάδα, και μετά από απόφαση της Δημαρχιακής Επιτροπής, θα πάψει να υπάρχει. Χαράς ευαγγέλια δηλαδή για όσους στερήθηκαν το σουλατσάρισμα, καθώς σε λίγες ημέρες και πάλι η παραλία θα είναι δική τους. Ώρα για μόστρα αδέρφια, πλύντε τα και βγάλτε τα για επίδειξη!

Έχει μια αξία πάντως να σταθούμε στην απόφαση αυτή, καθώς η φιλοσοφία γύρω από την οποία κινήθηκε ο αρχικός σχεδιασμός έθετε ως στόχο την ελαχιστοποίηση των αυτοκινήτων που θα περνούν συνολικά από την παραλία. Με αυτό τον τρόπο γινόταν πιο ανθρώπινη και υποφερτή η συνολικότερη εικόνα της περιοχής, πράγμα όμως που δεν “άντεξαν” οι υπεύθυνοι. Και δεν το άντεξαν, καθώς τα παράπονα συνέχισαν να υπάρχουν. “Ένα βήμα μπρος και δύο πίσω”, το συμπέρασμα που βγαίνει, αλλά δεν είναι το μόνο, καθώς υπάρχει κι άλλο πιο σημαντικό. Ποιο είναι αυτό; Μα φυσικά το ότι η δημοτική μας αρχή δεν είναι σε θέση να υπερασπισθεί -ούτε καν- τα λίγα σωστά που έπραξε αυτά τα τρία χρόνια.

Αλήθεια, πόσο χαμηλότερα μπορεί να φτάσει αυτή η πόλη;
α) φυλάξου, γιατί έχει πολύ ακόμα
β) ευτυχώς δεν έχει άλλο κάτω

Όποια απάντηση κι αν δώσουμε υπεύθυνοι είμαστε όλοι μας.
Β. Καρ.

Στις... ομορφιές του ο Καρακώστας

0

Τόση αγάπη ο Καρακώστας πρέπει να έχει να αισθανθεί από τα παιδικά του χρόνια. Με αφορμή την “επίθεση φιλίας” του Κονίδα εξάγω το συμπέρασμα, δίνοντας φυσικά και ένα τόνο υπερβολής στη σημείωση. Κι αυτό είναι μόνο η αρχή, απ ό,τι μπορώ να φανταστώ, καθώς όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, όλο και περισσότεροι θα είναι αυτοί που θα “ορέγονται” τόσο τον ίδιο, όσο και την ομάδα του, η οποία χωρίς αμφιβολία είναι το πιο ζωντανό κύτταρο παραγωγής πολιτικής σκέψης και δράσης στην πόλη.

Μεταξύ αυτών που θα τον προσεγγίσουν, βέβαια, θα βρεθούν πολλών λογιών επίδοξοι συνεργάτες. Άλλοι γιατί πιστεύουν και συμφωνούν με τις απόψεις του, κι άλλοι επειδή θα έχουν βάλει στο μάτι τις ψήφους που έχει, όσες κι αν είναι αυτές. Φρονώ ότι όσοι ανήκουν στην κατηγορία των πρώτων μάλλον δεν θα να συνωστίζονται μέσα σε ένα ασανσέρ, σε αντίθεση με αυτούς της δεύτερης που το πιο πιθανό είναι να προκαλούν μποτιλιάρισμα στις σκάλες πολυόροφου κτηρίου.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι για την Κίνηση Πολιτών τώρα είναι ο καιρός να καρπωθεί όλα όσα έσπειρε τα προηγούμενα χρόνια, με τα σωστά της και με τα λάθη της. Η δημοτική πλειοψηφία για την οποία πρώτη μίλησε πριν από μερικούς μήνες και στην οποία στοχεύει εν όψει και των επόμενων εκλογών είναι ένας στόχος δύσκολος, αλλά όχι ακατόρθωτος. Οι αποφάσεις που θα πάρει το επόμενο χρονικό διάστημα θα κρίνουν πολλά, τόσο για το μέλλον της ίδιας της ομάδας, όσο και γι' αυτό της πόλης. Ελπίζω οι άνθρωποί της να επιλέξουν σωστά, γιατί, κακά τα ψέματα, εάν έχει σε κάτι να ελπίζει η Ναύπακτος από το υπάρχον πολιτικό της υλικό, τουλάχιστον, αυτό είναι η Κίνηση Πολιτών, και η συνεργασίες που θα πρέπει (;) να κάνει.
Β. Καρ.

Δύο για το λιγότερο κακό

0

“Χωρίς σχέδιο στα χέρια μας δεν μπορούμε να συζητήσουμε”, υποστηρίζει ο δήμαρχος Ναυπάκτου, αναφερόμενος στο αύριο της Ναυπακτίας, και τον αριθμό των Dήμων που θα την απαρτίζουν. Έχει μια λογική, θα μπορούσε να πει κάποιος, αλλά το παρελθόν άλλα καταμαρτυρά. Μήπως και πριν δύο χρόνια, όταν και πάλι συζητούσαμε για το θέμα, και ενώ είχαμε σχέδιο στα χέρια μας, κάναμε συζήτηση;

Οι προτάσεις είναι δύο, οι υπερασπιστές της κάθε μίας πολλοί, και για διάφορους λόγους ο καθένας ταγμένος σε αυτές, αλλά από συζήτηση μηδέν. Α, και σε όλα αυτά, έχεις και τους υπερασπιστές του καλού της πόλης, πάντα με το αζημίωτο, που μόνο αυτοί γνωρίζουν το συμφέρον της, και κανείς άλλος...

Στο γαϊτανάκι των προτάσεων προσωπικά έχω τοποθετηθεί και έχω εξηγήσει τους λόγους. Ξαναλέω ότι τάσσομαι υπέρ των δύο Δήμων, και η επανάληψη της αιτιολόγησης νομίζω περισσεύει. Το μόνο που θα προσθέσω τούτη τη φορά είναι κάτι που μου καρφώθηκε στο μυαλό και φαντάζει, για μένα τουλάχιστον, ως το πιο πειστικό επιχείρημα.

Με δύο Δήμους στην περιοχή, και δύο κακούς δημάρχους στο τιμόνι τους, το κακό που θα συντελεστεί σε αυτή θα είναι λιγότερο από αυτό που θα προκαλέσει αντίστοιχα, ένας κακός, που θα έχει υπό τον έλεγχό του ολόκληρη τη Ναυπακτία. Με δεδομένο μάλιστα το ότι οι Ναυπάκτιοι δεν έχουμε και το καλύτερο παρελθόν σε αυτές μας τις επιλογές, καλό είναι πριν αποφασίζουμε να εξετάζουμε όλα τα σενάρια, και κυρίως αυτά που δεν είναι και τόσο αισιόδοξα. Αυτά, δηλαδή, στα οποία έχουμε μάθει να βαδίζουμε εδώ και χρόνια, και που πολύ αμφιβάλλω εάν μας έχουν δώσει κάποιο μάθημα.
Β.Καρ.