Οπωσδήποτε, το ποσοστό που έλαβε το ΠΑΣΟΚ στο δήμο της Ναυπάκτου, όπως γράψαμε και την προηγούμενη εβδομάδα, δίνει κάθε δικαίωμα στους ανθρώπους του κόμματος να ελπίζουν στην επανάκτηση των ινίων του και στις δημοτικές εκλογές, που όλο και πλησιάζουν.
Για την ώρα, βέβαια, αποτελεί έναν πολύ καλό οδηγό, κυρίως γύρω από τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να οδηγήσουν το άρμα μέχρι αυτές, αλλά όμως σχεδόν τίποτα παραπάνω, αφού τα χαρακτηριστικά εκείνης της κάλπης απέχουν κατά πολύ από αυτά των εθνικών εκλογών.
Γι' αυτό και θα πρέπει όλοι όσοι ασχολούνται με τις διεργασίες που πρόκειται σύντομα να ανοίξουν, άμεσα ή έμμεσα, να έχουν πιο σταθερά τα πόδια τους στο έδαφος και να μην ονειροβατούν, ακόμα και μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα, όπως αυτό της προηγούμενης Κυριακής. Είναι δύσβατος ο δρόμος, και στις ιδιαίτερες συνθήκες της πόλης αυτής γίνεται ακόμα πιο δύσβατος.

Επαναλαμβάνω, και θα το γράφω μέχρι να φουσκαλιάσουν τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο, ότι ακόμα και εάν υπάρχει ένας μόνο υποψήφιος από το κόμμα, χρισμένος ή απλά υποστηριζόμενος, αυτό δεν προμηνύει και την ανάκτηση εκ νέου των πολύ υψηλών ποσοστών. Με τις όποιες προσθαφαιρέσεις και να γίνουν. Κι αυτό, γιατί ούτε η Ναύπακτος έγινε ξαφνικά ΠΑΣΟΚ, αλλά και ούτε επειδή ο κόσμος θα πέσει άκριτα πάνω στον οποιοδήποτε που θα αντιφεγγίσει πράσινο, υποσχόμενος ανάλογου χρώματος ανάπτυξη και για τον τόπο μας.
Υπάρχουν, μάλιστα, πρόσωπα, ακόμα και εάν επικρατούν συνθήκες πλήρους νηνεμίας στο κόμμα, όπου πολύ εύκολα, ευκολότερα θα έλεγα ότι δεν γίνεται, αντί να συσπειρώσουν, θα προκαλέσουν ακριβώς το αντίθετο. Το ποια είναι αυτά, δεν είναι και τόσο δύσκολο να το καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Λιγότερο ή περισσότερο, εδώ και καιρό καβαλάρηδες, που αλιεύουν στήριξη ανάλογα με τις περιστάσεις από εδώ κι από εκεί, βασιζόμενοι, όμως, όχι στην πειθώ της πολιτικής τους οντότητας, αλλά στην διαπραγματευτική ικανότητα των σταυρών που διαθέτουν.

Φτάνει αυτό για να κατακτήσεις ένα δήμο; Εάν “ναι”, αφού άλλωστε έχει ξαναγίνει, τότε, ως πόλη, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα περισσότερο από αυτά που ζούμε εδώ και αρκετά χρόνια. Δηλαδή, σχεδόν τίποτα....
Β. Καρ.

Κάθε ψήφος που καταμετρήθηκε το βράδυ της Κυριακής στο δήμο Ναυπάκτου αποτελούσε και ένα μήνυμα προς διάφορες κατευθύνσεις σε τοπικό επίπεδο. Η πρωτόγνωρη και συνάμα συντριπτική νίκη που κατέγραψε το ΠΑΣΟΚ ξεπερνώντας το 47% και η παράλληλη καταπόντιση της Νέας Δημοκρατίας που μετά βίας έφτασε μέχρι το 38% σίγουρα θα έχει αντίκτυπο και στα όσα θα αρχίσουν να συμβαίνουν δειλά δειλά εν όψει και τον δημοτικών εκλογών σε ένα χρόνο.
Πώς μπορεί όμως να επηρεάσει αυτό το αποτέλεσμα τα τεκταινόμενα σε δώδεκα μήνες από σήμερα; Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ότι τα ποσοστά των κομμάτων θα μεταφερθούν και στα ανάλογα χρίσματα. Το μετεκλογικό σκηνικό στο εσωτερικό των δύο παρατάξεων, όμως, αν μη τι άλλο, θα έχει πολλές συνέπειες και για τη διεκδίκηση του δήμου.

Στο παντοδύναμο πλέον ΠΑΣΟΚ δεν μπορώ να φανταστώ ποιος θα είναι αυτός που θα τολμήσει να αυτομολήσει πηγαίνοντας κόντρα στις επιλογές του κόμματος, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι το σενάριο είναι τελείως απίθανο, αφού οι παθογένειες του χώρου σε τοπικό επίπεδο είναι γνωστές και δύσκολα, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, ιάσιμες. Ακόμα και η μία βέβαια υποψηφιότητα από το ΠΑΣΟΚ είναι ικανή να στρέψει τους ψηφοφόρους του κόμματος αλλού, και στο ερώτημα πότε μπορεί να συμβεί αυτό η απάντηση έχει για την ώρα δύο ονόματα, γνωστά στην τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου και δευτέρου βαθμού.

Εκεί που το παιχνίδι βέβαια αποκτά άγρια ομορφιά, για όλους εκτός από τον Παπαθανάση, είναι το τι θα γίνει στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Η αλλαγή σκηνικού μέσα στη Ρηγίλλης, που σημαίνει και το ταυτόχρονο ξήλωμα των μέχρι σήμερα μηχανισμών θα αποτελέσει έναν πρόσθετο πονοκέφαλο για το δήμαρχο, ο οποίος εκτός των άλλων έχει να “θρηνεί” και για τη μη εκλογή τού καλού του φίλου Σπήλιου Λιβανού. Όταν κάθεσαι σε μια καρέκλα και τα πόδια της ένα- ένα έχουν αρχίσει να σπάνε τότε θα πρέπει επειγόντως να βρεις τρόπο για να ισορροπίσεις, αν θέλεις να παραμείνεις σε αυτή. Η δύσκολη εσωκομματική προεκλογική περίοδο που κατάφερε να ξεπεράσει επιτυχώς το 2006 ο Παπαθανάσης, το πως δεν είναι της παρούσης, σήμερα φαντάζει λόφος μπροστά στο βουνό που έρχεται. Ο γρίφος που λέγεται Κώστας Κονίδας, ή κάτι παράγωγο αυτού, αργά ή γρήγορα θα λυθεί και το αποτέλεσμα του, εξ όσων γνωρίζω, δεν θα είναι καθόλου ευχάριστο για τον εμφανώς αγχωμένο το τελευταίο χρονικό διάστημα δήμαρχο. Στα παραπάνω βέβαια προσθέστε και τις συμπάθειες που αποδεδειγμένα έχει ο παντοδύναμος στο νομό Μάριος Σαλμάς και θα καταλήξετε σε ένα σκηνικό οι εξελίξεις του οποίου, φανερές και κρυφές, κάλλιστα θα μπορούσαν να γίνουν μπεστ σέλερ. Στις δυσκολίες που προκύπτουν η μία μετά την άλλη για τον Παπαθανάση κυρίαρχο ρόλο, εκτός των άλλων, παίζει και η δυσαρέσκεια του κόσμου προς το πρόσωπό του, και ιδιαίτερα αυτή των ψηφοφόρων της ΝΔ. Τα όσα λέει για δεύτερη φορά μετά τις ευρωεκλογές, και με πιο σκληρή γλώσσα, ο Άκης Θεοδοσόπουλος δεν είναι τυχαία και θα παίξουν κι αυτά το ρόλο τους.

Υπάρχει λύση που να μην έχει σχέση με όλα τα παραπάνω και που να μην προκαλεί στομαχικές διαταραχές παραπολιτικού τύπου; Εννοείται πώς “ναι” κι ας έχει αδιέξοδα η δημοκρατία..Γιατί σίγουρα έχει, όταν όμως δεν θέλουμε να δούμε τις λύσεις.
Β. Καρ.

Για την επίσημη Αριστερά στην Ελλάδα, αυτή που πολύ εύστοχα ονομάζεται “συστημική Αριστερά”, το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν χωρίς αμφιβολία αποτέλεσμα ήττας. Παίρνοντας αθροιστικά τα ποσοστά των ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ φτάνουμε στο 12,14%, σε αντίθεση με το επίσης χαμηλό, αλλά τουλάχιστον μεγαλύτερο 13,19% του 2007. Σε απόλυτους αριθμούς ψήφων, παράλληλα, τα πράγματα είναι ακόμα πιο άσχημα αφού οι πριν δύο χρόνια 944.851 έπεσαν στους 832.781.

Σε αυτά τα δύο χρόνια στα κοινωνικά πεδία, μέσα από τα οποία η Αριστερά έχει συνήθως να λάβει, δεν συνέβησαν και λίγα. Το φοιτητικό κίνημα ήταν μονίμως στους δρόμους, η νεολαία εξεγέρθηκε τον Δεκέμβρη με πρωτόγνωρο τρόπο για τα δεδομένα της Ελλάδας, ενώ και οι εργαζόμενοι ασφυκτιώντας από τις πολιτικές της κυβέρνησης απεργούσαν σε συχνά χρονικά διαστήματα. Πλήρης αναβρασμός σε ευαίσθητους χώρους, με λίγα λόγια, αλλά η κεφαλαιοποίηση αυτών των γεγονότων δεν ήρθε ποτέ για την Αριστερά. Αντ αυτού, μάλιστα, έχασε σημαντικό κομμάτι της δύναμής της αφού εκατό χιλιάδες και πλέον άνθρωποι της γύρισαν την πλάτη, μη μπορώντας προφανώς να εκφραστούν και πάλι μέσα από αυτή.

Ακούγοντας τις αναλύσεις των επιτελείων των δύο αυτών κομμάτων- σχηματισμών σχετικά με το αποτέλεσμα παίρνουμε και την απάντηση γι αυτή την πτώση. Το ΚΚΕ θεωρεί άλλους υπεύθυνους, αφού για μία ακόμα φορά το περιβόητο σύστημα, στο οποίο παρεμπίπτοντος συμμετέχει, το έχει βάλει στο στόχαστρο επιδιώκοντας τη συρρίκνωσή του, ενώ στο ΣΥΡΙΖΑ ένα που δεν ανοίξανε σαμπάνιες για τα ποσοστά που έλαβαν. Επί των δικών τους ευθυνών ούτε λόγος, βέβαια, αφού το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έχει παραγκωνίσει αυτό του πραγματικού ρόλου τους, αυτού που τουλάχιστον οι ίδιοι ευαγγελίζονται ότι υπηρετούν. Ή μήπως όχι;

Θα πρέπει να γνωρίζουν, βέβαια, ότι ορισμένα πράγματα ναι μεν αντέχουν στη συντήρηση, κάποια στιγμή όμως έρχεται η ώρα που χαλάνε. Και πολύ φοβάμαι ότι στην Ελλάδα, γι αυτή την Αριστερά τουλάχιστον, αυτή η ώρα έχει έρθει...
Β. Καρ.

Επειδή η ανάγνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών γίνεται κατά το δοκούν, καλό θα ήταν να γνωρίζουμε επακριβώς τι είναι αυτό που βγαίνει από την κάλπη και όχι τι είναι αυτό που σκοπίμως μας παραπληροφορούν. “Ο δικομματισμός αντέχει” είναι το κεντρικό σύνθημα των αναλυτών, που αρνούμαι να πιστέψω ότι άδολα προσπαθεί να μας περάσει το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Και τι είναι στην ουσία ο δικομματισμός; Το 53% (30% ΠΑΣΟΚ και 23% ΝΔ) παρακαλώ του εγγεγραμμένου εκλογικού σώματος, κι όχι φυσικά το 80% που μας λένε. Ένας στους δύο, με λίγα λόγια, ρίχνει συνολικά ΠΑΣΟΚ- ΝΔ, αλλά πώς γίνεται και πάντα αυτοί μας κυβερνούν; Πρόκειται σίγουρα για ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της Δημοκρατίας, που, αν μη τι άλλο, ετυμολογικά και με μια μικρή παράφραση επιβεβαιώνεται, αφού όντως ο δήμος κρατείται γερά, αλλά από ποιους;

Στα αξιοσημείωτα του τελευταίου εκλογικού αποτελέσματος είναι φυσικά και η νέα αύξηση του ποσοστού της αποχής/λευκού/άκυρου, που πλησιάζει το διόλου ευκαταφρόνητο 32%, σε συνέχεια, μάλιστα, της ανοδικής τάσης που υπάρχει από το 2004 στο 2007 κατά 14% και κατά 11% σήμερα. Οι αριθμοί, πολλές φορές, δεν λένε την αλήθεια, στην προκειμένη περίπτωση όμως την φωνάζουν, κι ας θέλουν κάποιοι να τους φιμώσουν.

Όπως έγραψε στη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία ο Τάκης Φωτόπουλος, “εάν σε ένα σαφώς πελατειακό σύστημα, όπως το ελληνικό, τα κόμματα εξουσίας δεν καταφέρνουν να προσελκύσουν στην κάλπη παρά μόνο το μισό των εγγεγραμμένων, τότε, το πολιτικό σύστημα σίγουρα βρίσκεται σε σοβαρή κρίση”. Μπορεί, άραγε, κάποιος να το αμφισβητήσει αυτό; Σαφέστατα και όχι, εκτός βέβαια από τους εκφραστές αυτού του πολιτικού συστήματος, που δεν είναι και λίγοι, αφού ο κρατικό κορβανάς μπορεί και τους ταΐζει κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά.

ΥΓ: Το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ είναι κατά δύο μονάδες μικρότερο από αυτό των άκυρων, λευκών και αποχής μαζί. Παρ' όλα ταύτα, κυβερνά, επειδή δεν υπάρχει η άλλη πρόταση, η οποία, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να έρθει από την Αριστερά που διαθέτουμε. Μήπως είναι καιρός να την ψάξουμε αλλού και έξω από τα γνωστά στο σύνολό τους “άνοστα” του Ελληνικού Κοινοβουλίου;
Β. Καρ.

H χρήση του video έχει θεσμοθετηθεί και επίσημα από την αθλητική Δικαιοσύνη, και αυτό γιατί η εικόνα αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα για πολλά που συμβαίνουν εντός των αγωνιστικών χώρων και τα οποία, όμως, ξεφεύγουν της αντίληψης των διαιτητών.

Στη περίπτωσή μας, τώρα, και σχετικά με τις εκδηλώσεις της Ναυμαχίας ο δήμαρχος Θανάσης Παπαθανάσης ζήτησε από τους επικριτές του να εξετάσουν τα video που υπάρχουν, για να διαπιστώσουν και οι ίδιοι ότι οι φετινοί επισκέπτες ήταν περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά και όχι λιγότεροι, όπως αυτοί υποστήριξαν.
Στο γαϊτανάκι αυτής της φιλοσοφίας παίρνω μέρος κι εγώ, προτείνοντας αυτή τη φορά τη χρήση της εικόνας, για να διαπιστώσουμε όλοι την κατάσταση άγχους στην οποία έχει περιέλθει ο δήμαρχος. Η εικόνα του πριν από ένα, και, πολύ περισσότερο, πριν από δύο χρόνια, δεν έχει καμία σχέση με αυτή που αντικρίσαμε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο.

Στο “πού οφείλεται αυτό;” δεν μπορώ να απαντήσω με σαφήνεια, αφού πιθανή απάντηση μπορεί να είναι η οποιαδήποτε. Οι τελευταίες εξελίξεις, βέβαια, στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και τα όσα συμβαίνουν εσωκομματικά σε τοπικό επίπεδο μπορεί να είναι μια αρκετά πειστική εξήγηση αυτής της έντονης ψυχοκινητικής μεταστροφής.
“Και πού είσαι ακόμα”, λένε κάποιοι που γνωρίζουν καλύτερα τα τεκταινόμενα στη Νέα Δημοκρατία, κι εγώ λόγο να τους αμφισβητήσω δεν έχω...
Β. Καρ.

Η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος έκαναν το διάγγελμά τους, τις ώρες που γράφω αυτές τις αράδες περιμένουμε και αυτό του Αντώνη Σαμαρά, ενώ υπάρχει πάντα και ο μπαλαντέρ Ψωμιάδης. Παράλληλα, οι έριδες στο εσωτερικό του κόμματος συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό και οι τριγμοί, όποιος κι αν είναι ο επόμενος αρχηγός, δεν αναμένεται να είναι λίγοι.
Το σενάριο της διάσπασης μπορεί να ακούγεται, δύσκολα όμως θα το δούμε να πραγματοποιείται, αφού κάτι τέτοιο δεν το επιθυμούν ούτε στο ΠΑΣΟΚ, όπως λένε εδώ και μέρες τα στελέχη του, αφού θέλουν δυνατούς αντιπάλους...! Τι άλλο θα ακούσουμε, δηλαδή;

Πριν από δύο χρόνια, όταν στην ανάλογη θέση βρίσκονταν οι σημερινοί κυβερνώντες, είχα εκφράσει την επιθυμία να ξεμπερδεύουμε με τον ένα πόλο της ασθένειας του πολιτικού μας συστήματος. Η Ιστορία με διέψευσε κατηγορηματικά. Σήμερα, θα κάνω κάτι ανάλογο και με τη Νέα Δημοκρατία, ελπίζοντας να αλλάξει το γούρι. Συνεχίστε ακάθεκτοι, κύριοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και με τις ευλογίες μου. Το τέλος μπορεί να μην φαίνεται έντονα, αλλά πάντα κάπου παραμονεύει σε αυτές τις περιπτώσεις.
“Ή Ντόρα ή ποτέ”, δηλαδή, και με λίγα λόγια....
Β .Καρ.