Με αφορμή την αναφορά μου στη “χωριάτικη” νοοτροπία, με την οποία στήθηκε η πλειοψηφία των ψηφοδελτίων σε αυτές τις εκλογές, και, κατ’ επέκταση, στην απουσία του πολιτικού υποκειμένου, έλαβα το ακόλουθο μήνυμα από φίλο αναγνώστη:
Η παρατήρησή σου, Βαγγέλη, για την απουσία του πολιτικού με βρίσκει σύμφωνο. Κι αυτό, γιατί είναι αρκετοί πλέον οι συντοπίτες που μετέχουν του δημόσιου βίου με έναν τρόπο ακατανόητο ή, αν όχι ακατανόητο, οπωσδήποτε διαφορετικό από αυτόν που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε.
Για να γίνουμε πιο σαφείς.
Υπάρχουν πολλοί από εμάς που δεν δρουν προτάσσοντας ένα σύνολο ιδεών, ένα αξιακό σύστημα, ή ακόμη την εμμονή και προσήλωσή τους στα κομματικά λάβαρα, αλλά, αντιθέτως, φαίνεται να κολυμπούν σε ένα ιδιότυπο πολιτικό κενό, όπου περισσεύει το συναίσθημα και απουσιάζει παντελώς η πολιτική.
Πολίτες του θυμού  -  ή μάλλον της συγκίνησης, σύμφωνα με την τυπολογία γνωστού θεωρητικού.
Πώς, διαφορετικά, θα μπορούσε κάποιος να εξηγήσει τις αναπάντεχες, «τυφλές» και ενίοτε αλλοπρόσαλλες μετακινήσεις ψηφοφόρων και υποψηφίων, παρά μέσα από μια ψυχική στάση συμπάθεια και αντιπάθειας, θυμού και τιμωρίας, έλξης και απώθησης - γενικότερα, ενός θυμικού υπερδιεγερμένου και χαοτικού, που τείνει να στείλει την πολιτική στον κάλαθο των αχρήστων, μηδενίζοντας συνάμα το ενδιαφέρον για την res publica.
Υποψιάζομαι ότι, πλέον, όλο και περισσότεροι από εμάς διαπιστώνουν μια ατμόσφαιρα
συνοπτικής απόρριψης χωρίς πολιτικές αναφορές, αποτέλεσμα μιας ξέχειλης μνησικακίας.
Και ίσως, παρά τη δυσκολία που ενυπάρχει σε κάθε απόπειρα πολιτικής ταξινόμησης, πρέπει να δεχτούμε ότι στην παρούσα συγκυρία, οι «δημοκράτες της συγκίνησης» φαίνεται να διεκδικούν ρόλο βασικής συνιστώσας του πολιτικού πράττειν στην πόλη μας.
Φτάνει να  παρατηρήσει κανείς προσεκτικά το πολιτικό σκηνικό, όπου είναι ευδιάκριτη η πρακτική που έρχεται ως συνέπεια του: “Ο φίλος του εχθρού μου είναι εχθρός μου και ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου”.
Ή, για να είμαστε δίκαιοι, καθώς οι συνδυασμοί είναι περισσότεροι των δυο:
“Φίλος μπορεί να είναι τόσο ο φίλος του φίλου, όσο και ο εχθρός του εχθρού.
Εχθρός μπορεί να είναι τόσο ο εχθρός του φίλου, όσο και ο φίλος του εχθρού”.
Αναλυτικός όσο δεν παίρνει ο αναγνώστης, έστω και σε μερικές μόλις γραμμές, παρουσιάζει με μεγάλη ευκρίνεια τα όσα ακατανόητα ζούμε εδώ και μερικούς μήνες στην περιοχή μας. Σημάδια των καιρών ή όχι τα παραπάνω, δεν μπορώ να το ξέρω.
Αυτό που ξέρω, πάντως, σχεδόν με βεβαιότητα, αγαπητέ αναγνώστη, είναι ότι δεν έχουμε πιάσει ακόμα πάτο στο βαρέλι. Το γιατί, είναι αντικείμενο επόμενης συζήτησης, καθώς για εμένα εδώ εντοπίζεται και το μεγαλύτερο στοίχημα για την επομένη των εκλογών. Και, δυστυχώς, οι όροι δεν είναι υπέρ μας, εξ ου κι ο πάτος άπατος. 
Β. Καρ.

Κάποτε υπήρχε ένας Ράμπο. Ο γνωστός, από την ομώνυμη ταινία, που τον υποδύθηκε ο Σιλβέστερ Σταλόνε, ο μαχητής που τα βάζει με όλους, εάν το επιβάλλει η περίσταση, και που στο τέλος πάντα κερδίζει.
Ορμώμενο από την επιτυχία του έργου, το ελληνικό κράτος επινόησε τους δικούς του μαχητές, βγάζοντάς τους στο σεργιάνι για την πάταξη της διαφθοράς, του εγκλήματος κι όλων των άλλων κακών που συμβαίνουν γύρω μας. Οι “Ράμπο της Εφορίας”, οι “Ράμπο της Αντιτρομοκρατικής”, οι “Ράμπο της γειτονιάς”, είναι μερικά μόλις από τα παραδείγματα αυτών των επινοήσεων. Προσφάτως, όμως, είχαμε την μετεξέλιξη κάποιων από αυτούς. 
Εν όψει εκλογών, που λέτε, έκαναν την εμφάνισή τους και μερικοί ανάλογοι Ράμπο, όχι με εντολή του κράτους αυτή τη φορά(;), οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι τη δύναμή τους, άρχισαν να προσεγγίζουν κόσμο, με στόχο φυσικά -τι άλλο- την ψήφο του. Κι αν στην ταινία ο Ράμπο ήταν ο καλός της υπόθεσης, εδώ δεν μιλάμε για κάτι ανάλογο, αφού οι μαχητές μάλλον δεν χρησιμοποιούν θεμιτά “όπλα” για να πετύχουν τον σκοπό τους.
Για την ώρα, να ξέρουν μόνο ότι είναι γνωστοί, κι ότι αν συνεχίσουν πλησιάζει η ώρα να τους μάθει κι ο κόσμος. Τόσο για το ποιοι είναι, όσο και για το ποιος είναι ο ρόλος τους. 
Β. Καρ.  

Μέσα σε ενάμιση χρόνο, ο δήμος κατάφερε να γεμίσει ένα ολόκληρο κοντέινερ με ανακυκλώσιμες ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές. Από την άλλη, ο ΣΚΑΪ 100,3 με τον Lepanto 100,4, μέσα σε μόλις έξι ώρες, το πρωί του Σαββάτου, συγκέντρωσαν τη διπλάσια ποσότητα, δίνοντας την πιο τρανταχτή απάντηση στο δίλημμα: Ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε.
Μια χαρά είναι ο γιαλός, λάδι η θάλασσα, κύριοι της δημοτικής αρχής, για να πάει καλά το καράβι μας, αφού ο κόσμος αποδεικνύεται ότι θέλει (έτσι γενικά αυτό). Τι να το κάνεις όμως; Όταν στραβά αρμενίζεις, είναι σίγουρο ότι στον προορισμό δεν θα φτάσεις ποτέ.
Β. Καρ. 

Αγαπητέ Γιάννη, αν μπορείς μάζεψε αυτούς που έχουν ξαμοληθεί με μοναδικό τους σκοπό να μας πείσουν ότι τρώμε κουτόχορτο. Το ότι μια ξαφνική πρωία, ημέρα Τρίτη ήταν αν θυμάμαι καλά, ξύπνησε ο Νταουσάνης με την παρέα του και σου άπλωσαν το χέρι, και ενώ εσείς δεν ξέρατε τίποτα γι αυτό αποδεχθήκατε την ίδια ημέρα το συμπεθεριό, πολύ απλά δεν μας πείθει.
Πες τους σε παρακαλώ, τουλάχιστον στις κατ' ιδίαν συζητήσεις που κάνουμε, να μην μιλούν για πολιτικές συμφωνίες πάνω σε αρχές και προγράμματα, αφού αυτά δεν αναλύονται στη μία ώρα χαριεντρισμάτων, παρουσία μάλιστα και των καμερών.
Ο λόγος της συμφωνίας είναι γνωστός, κι όσοι δεν τον ομολογούν, τουλάχιστον σε εμάς που καταλαβαίνουμε δυο βασικά πράγματα, κακό σου κάνουν. Κουκιά σου φέραν αγαπητέ Γιάννη, και τα κουκιά αν θέλεις να γίνεις δήμαρχος δεν τα διώχνεις. Πολύ περισσότερο δε, όταν υπάρχει ο φόβος να τα πάρει ο αντίπαλός σου.
Πες τους, λοιπόν, να μην μας λένε καλύτερα τίποτα, αν έχουν την καλοσύνη, γιατί και η κοροϊδία έχει τα όριά της. Στο ξαναλέω το γιατί. Γιατί έτσι σου κάνουν κακό, και δεν είναι ώρα για να φτιάχνεις νέες αντιπάθειες.
Με κάθε εκτίμηση τα παραπάνω προς το πρόσωπό σου αγαπητέ Γιάννη, γιατί συνεχίζω να σε θεωρώ μια καλή περίπτωση για να διοικήσεις το νέο δήμο. Απλά μη φθείρεσαι άλλο, γιατί αν σε πάρει ο κατήφορος, είναι δύσκολος ο σταματημός.
Β. Καρ.  

Αν υπάρχει μία φράση που έχω ακούσει περισσότερο από κάθε άλλη τις τελευταίες εβδομάδες, και η οποία προέρχεται από ανθρώπους που στηρίζουν τον Γιάννη Μπουλέ, είναι η εξής: “Στόχος μας είναι να αλλάξει χέρια ο δήμος, και δεν θα πρέπει να το ξεχνάμε αυτό”.
Αφορμή γι αυτή είναι η δημόσια κριτική μου απέναντι στην Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση Ναυπακτίας για κάποιες από τις κινήσεις που έχει κάνει κατά το προεκλογικό χρονικό διάστημα.
Είμαι από αυτούς που δήλωναν και συνεχίζουν να δηλώνουν δημοσίως ότι η νέα δημοτική αρχή δεν πρέπει να είναι σε καμία περίπτωση η σημερινή του δήμου Ναυπάκτου. Αυτό όμως, από την άλλη,  τι σημαίνει ρε αδέρφια; Ότι πρέπει να κλείσουμε τα μάτια, και κατ επέκταση τα στόματά μας, σε όσα συμβαίνουν γύρω μας, και τα οποία μας βρίσκουν να διαφωνούμε;
Για να μη τα ισοπεδώνουμε κι όλα, δηλαδή, μάλλον θα πρέπει να δεχθείτε ότι υπάρχουν κι άνθρωποι που το δόγμα “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”, δεν το έχουν ως κανόνα ζωής.   
Β. Καρ.