Συνυπογράφω όλα τα ερωτήματα που έχουν ακουστεί έως σήμερα γύρω από το έργο της επέκτασης του αποχετευτικού και περιμένω, όπως και όλοι οι Ναυπάκτιοι, κάποια στιγμή τις απαντήσεις.... Παράλληλα, όμως, έχω να θέσω και ένα ακόμα ερώτημα, το οποίο έχει παραμεληθεί-χαθεί στον κυκεώνα των συζητήσεων του τελευταίου χρονικού διαστήματος, και απευθύνεται κυρίως στις δύο τελευταίες πολιτικές ηγεσίες της πόλης.

Σήμερα η ΔΕΥΑΝ χρωστά τον ΦΠΑ του έργου, περί τις 550.000 ευρώ δηλαδή, και επειδή δεν τα έχει καταβάλει, ο εργολάβος σταμάτησε τις εργασίες, με ό,τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται. Διαγράφω αυτά που μπορεί να κληθούμε να πληρώσουμε και στέκομαι μόνο σε αυτά που γνωρίζαμε εκ των προτέρων ότι θα πρέπει να δώσουμε, και ερωτώ: Ποιες ενέργειες είχαν γίνει, οι οποίες θα έδιναν τη δυνατότητα στην εταιρεία να πληρώσει τον ΦΠΑ; Με δεδομένη τη σημερινή αδυναμία της ΔΕΥΑΝ να πληρώσει, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Ή ότι δεν είχαμε σχέδιο για το πώς θα βρούμε τα χρήματα, ή ότι είχαμε σχέδιο, αλλά αυτό απέτυχε παταγωδώς. Εάν υπάρχει κι άλλη εξήγηση, τότε πολύ ευχαρίστως να τη δεχθώ.
Β. Καρ.

Στο όνομα της περιβόητης ενημέρωσης, οι δημοσιογράφοι και γενικότερα οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ δεν πρέπει να απεργούν μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, προκειμένου να καλύπτουν τις εργασιακές κινητοποιήσεις, όπως επιβάλλει ο ρόλος τους, αυτός της απρόσκοπτης και συνεχούς ενημέρωσης.
Έτσι έκριναν και έτσι έπραξαν τελικά οι συνδικαλιστές δημοσιογράφοι, για να αποκαλυφθεί, όμως, η πλήρης αλήθεια μερικές ώρες μετά την τελευταία απεργία της 20ής Μαΐου.

Ένα γρήγορο περιδιάβασμα των πρωτοσέλιδων στις εφημερίδες της επόμενης ημέρας (21/5) είναι ενδεικτικό των σκοπιμοτήτων αυτής της ανελέητης προπαγανδιστικής τακτικής, αφού η γενική απεργία όχι μόνο δεν έγινε κεντρικό θέμα στο πρωτοσέλιδο, έστω και μίας εφημερίδας, αλλά αντίθετα περιφρονήθηκε παντελώς σε κάποιες, ενώ σε άλλες διαστρεβλώθηκε ή πέρασε στα «ψιλά». Για όσους θέλουν να ψάξουν περαιτέρω, με τη χρήση του διαδικτύου, όλα είναι πολύ εύκολα πλέον...

“Έτσι, λοιπόν, από την κυριαρχία της ενημέρωσης, στην ενημέρωση της κυριαρχίας…”, μου είπαν κάποιοι φίλοι, και πόσο δίκιο έχουν άραγε; Και δεν είναι άσχετοι με το αντικείμενο. Άνθρωποι του σιναφιού μου είναι κι αυτοί και ξέρουν από μέσα την κατάσταση. Κι όποιος αντέξει...
Β. Καρ.

Το θερμόμετρο, εν όψει και των εκλογών του Νοέμβρη, αλλά κυρίως γύρω από τους συσχετισμούς και τις συνεργασίες που θα μας πάνε μέχρι αυτόν, ανέβηκε και ανέβηκε επικίνδυνα μέσα σε μία μόλις εβδομάδα. Το γιατί είναι εύκολα κατανοητό.
Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στην πόλη καταμαρτυρά ότι αναζητείται αυτό που θα δώσει ελπίδα για το μέλλον, και ανταποκρινόμενος στην πρόκληση, αλλά και στην ευκαιρία που μου παρουσιάζεται, λόγω των συζητήσεων που έχουν ξεκινήσει, επιλέγω να μπω στη διαδικασία, εκθέτοντας την άποψή μου για το θέμα. Τονίζω, βέβαια, εδώ ότι στόχος για μένα δεν είναι απλώς το ελπιδοφόρο, αλλά και το ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ από τα μέχρι σήμερα μοντέλα, τα οποία έχουν αποδειχθεί κατά κανόνα αποτυχημένα και υπεύθυνα για πολλές από τις παθογένειες της Αυτοδιοίκησης (π.χ. συναλλαγές παντός είδους κλπ).

Ο διευρυμένος δήμος, αλλά και η επιτακτική ανάγκη να ξεφύγουμε κάποια στιγμή από τα παιδιά του κομματικού σωλήνα, επιβάλλουν περισσότερο από ποτέ την καλλιέργεια συνεργασιών. Το πώς θα γίνουν αυτές, βέβαια, αποτελεί ζητούμενο, και ήδη τις τελευταίες ημέρες έχουν ακουστεί πολλά επί του θέματος. Εκτιμώ ότι οι βάσεις πάνω στις οποίες θα πρέπει να στηριχτεί το εγχείρημα για να είναι στέρεο είναι δύο, έχοντας από τη μία το πρόγραμμα θέσεων της ομάδας που θα προκύψει και από την άλλη τον τρόπο λειτουργίας της. Το ένα χωρίς το άλλο δεν μπορεί να μας οδηγήσει σε τίποτα ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ από αυτά που γευτήκαμε μέχρι σήμερα. Φρονώ ότι το δεύτερο, μάλιστα, είναι και το πιο σημαντικό, καθώς από αυτό θα παραχθεί ένα υγιές πρόγραμμα.

Το μοντέλο των πεφωτισμένων ανθρώπων που οδηγούν τις κοινωνίες, προσωπικά, ποτέ δεν με συγκίνησε. Αντιθέτως, η δύναμη της ομάδας που ο ένας βάζει πλάτη για τους άλλους, με ίσους όμως όρους, κάτι περισσότερο έχει να δώσει, και γι' αυτό είμαι σχεδόν σίγουρος. Οι καιροί, βέβαια, για τους ανθρώπους που θα ασχοληθούν με τα κοινά, και μάλιστα υπό αυτούς τους όρους, είναι δύσκολοι, αλλά, εάν θέλουμε να πιστεύουμε στο κάτι καλύτερο, σ' αυτά θα πρέπει να στοχεύουμε, κι όχι να ψάχνουμε τον έναν, τον μοναδικό, τον καλύτερο...

Με αυτά ως μπούσουλα, και επιχειρώντας παράλληλα να μπω ακόμα πιο βαθιά στα όσα συμβαίνουν στην περιοχή μας, βάζω στο συλλογισμό μου όλο το υπάρχον αυτοδιοικητικό υλικό που διαθέτουμε και προσπαθώ να απαντήσω σε ένα ερώτημα: Υπάρχουν άνθρωποι που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν με τον καλύτερο τρόπο σε αυτό το μοντέλο, κι αν ναι, ποιοι είναι αυτοί;

Όσον αφορά το πρώτο σκέλος, η απάντηση που δίνω είναι θετική. Όσον αφορά το δεύτερο, σιγά-σιγά, έχει αρχίσει να γίνεται ένα πρώτο ξεσκαρτάρισμα, το οποίο, μάλιστα, χρονικά, ίσως και να έχει... καθυστερήσει.
Β. Καρ.

Blog του Αγρινίου, γνωστό για τα φιλικά του αισθήματα προς το νομάρχη Θύμιο Σώκο, “ερμηνεύοντας” την παρουσία δύο τοπικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ στο γεύμα που παρέθεσε μετά την επίσκεψή του στη Ναύπακτο, έκανε λόγο για “στενό μαρκάρισμα”, εν όψει και αυτοδιοικητικών εκλογών.
Το post, ούτε λίγο ούτε πολύ άφηνε να εννοηθεί ότι οι Γιάννης Νταουσάνης και Βασίλης Μπαρμπαγιάννης, “σφάζονται” στα πόδια του Σώκου για να έρθουν πιο κοντά στο πράσινο δακτυλίδι για το Δήμο Ναυπάκτου.

Την ερμηνεία αυτή αναπαρήγαγαν και άλλα blogs του νομού, σύνηθες φαινόμενο, χωρίς κακές προθέσεις αλλά σίγουρα με έλλειψη επίγνωσης της πραγματικότητας.

Η οποία πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική.

Αυτή τη στιγμή, αν κάποιος πρέπει να ασκήσει πίεση προς κάπου είναι ο κ.Σώκος. Με τις νομαρχίες να καταργούνται, τον ανταγωνισμό τόσο στην Περιφέρεια όσο και στον Δήμο Αγρινίου να είναι ιδιαίτερα σκληρός, αλλά και τη δικιά του θέση στο κόμμα να μην είναι τόσο δυνατή όσο παλαιότερα, θα πρέπει ο ίδιος να παλέψει αρκετά για το επόμενο δικό του βήμα.

Τα περί “επιρροής” του σε βαθμό καθορισμού χρίσματος-  ειδικά σε μια πληγωμένη απ' τους χειρισμούς του περιφέρεια όπως η Ναυπακτία - μόνο το γέλωτα μπορούν να μας προκαλέσουν.

Ο Χρήστος Σικώλας, πρόεδρος της ΔΕΥΑΝ, έκανε μια πολύ απλή αλλά και συνάμα σωστή παρατήρηση, την οποία και σας το μεταφέρουμε. Μέχρι στιγμής, η ΔΕΥΑΝ έχει πληρώσει κοντά στα τρία εκατ. ευρώ για το έργο της αποχέτευσης. Πρόκειται για τα χρήματα που της αναλογούν ως ιδία συμμετοχή στο συγχρηματοδοτούμενο αυτό έργο, συν το ΦΠΑ και λοιπά έξοδα. Τώρα, καλείται να καταβάλει σχεδόν άλλα τρία εκατ. ευρώ για τις... υπερβάσεις του εργολάβου.

Συνολικά έξι εκατ. ευρώ, δηλαδή.

Με αυτά τα χρήματα, η αλήθεια είναι, ότι η ΔΕΥΑΝ θα μπορούσε να το είχε κάνει... μόνη της το έργο. Κάπου δέκα εκατ. ευρώ το συνολικό κόστος της μελέτης, και αν συνυπολογίσουμε ότι κατά το διαγωνισμό, που διεξήγαγε η Νομαρχία είχε εμφανιστεί υποψήφιος ανάδοχος που πρόσφερε έκπτωση 33%, το σενάριο αυτό είναι ρεαλιστικό...

ΥΓ. Με τα στοιχεία που υπάρχουν μέχρι στιγμής σχετικά με το έργο της αποχέτευσης, θα λέγαμε πως ή το έδαφος της Ναυπάκτου είναι σαθρό -άρα θέλει και πολλά αντιστηρίγματα- ή κάποιες τσέπες είναι σαθρές και δεν γεμίζουν με τίποτα.
Ειδικά σε μια εποχή ισχνών αγελάδων, θα πρέπει να βγουν όλα στη φόρα, ώστε να σταματήσουν να υπάρχουν σκιές. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Διαβάζουμε τα δελτία τύπου του Δήμου Ναυπάκτου για τον ποδηλατόδρομο και απ' τη μια μας πιάνουν τα γέλια – για τον επιδερμικό και καθαρά επικοινωνιακό τρόπο προσέγγισης ενός ανέλπιστου έργου που έγινε στην πόλη επειδή ο δήμαρχος ήταν γαλάζιο παιδί όταν έπρεπε- και απ' την άλλη τα κλάματα- γιατί ουδεμία σχέση έχει μια βαμμένη κόκκινη λωρίδα δρόμου με την απαιτούμενη ποδηλατική κουλτούρα που θα επέφερε μια πραγματική αλλαγή νοοτροπίας στον τρόπο που κυκλοφορούμε.

Αυτά τα δύο -η βαμμένη άσφαλτος και η αλλαγή νοοτροπίας- συνδυάζονται μόνο στην φαντασία του συντάκτη των δελτίων τύπου. Όσοι ζουν την καθημερινότητα αυτής της πόλης γνωρίζουν ότι ο ποδηλατόδρομος, μέχρι ώρας τουλάχιστον, χρησιμοποιείται για οτιδήποτε άλλο εκτός από ποδήλατα. Περισσότερο ως λωρίδα στάσης αυτοκινήτων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αυτό είναι κοινή διαπίστωση για τους Ναυπάκτιους, πλην του γραφείου τύπου και φυσικά της δημοτικής αστυνομίας που κόβει πρόστιμα στα... στενά.

Για την στρεβλή χρήση, εκτός απ' την αδιαμφισβήτητη λατρεία μας, ως λαός, προς το αυτοκίνητο, ευθύνεται και ο τρόπος κατασκευής του ποδηλατόδρομου, στον οποίο προφανώς και υπάρχουν σοβαρά κενά αν συνυπολογίσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των χρημάτων του έργου ξοδεύτηκε για την ανακατασκευή των δρόμων και τη δημιουργία πεζοδρομίου στην Ψανή.

Ωστόσο, αντί να συνεχίζουμε την γκρίνια για πράγματα που δεν μπορούν να αλλάξουν (εκτός απ' τη δημοτική αρχή που εύκολα αλλάζει το Νοέμβριο) πρέπει να δούμε πως θα διαχειριστούμε την υφιστάμενη κατάσταση προς όφελος της πόλης, των συνθηκών διαβίωσης και εν τέλει του επιπέδου ζωής μας.

Την προπερασμένη Κυριακή βρεθήκαμε μπροστά σε ένα ελπιδοφόρο θέαμα, στο κέντρο της Αθήνας (φωτό). Κατηφορίζοντας πεζοί προς Σύνταγμα και ακριβώς μπροστά στη Βουλή, βρεθήκαμε αντιμέτωποι ένα πολυπληθές σμήνος ποδηλατών (φωτό). Όπως οι περισσότεροι περαστικοί, σταθήκαμε να τους χαζέψουμε και να τους φωτογραφίσουμε.

Επρόκειτο για την μεγαλύτερη σε όγκο ποδηλατοπορεία που έγινε ποτέ στην πρωτεύουσα και ήταν στα πλαίσια την πανελλήνιας ποδηλατοπορείας με άλλες 30 πόλεις της Ελλάδας να δηλώνουν ποδηλατικό “παρών”. Κεντρικό σύνθημα ήταν το “ορθή σκέψη + ορθή λογική = ορθή μετακίνηση... Περιορισμός του ΙΧ” και τα αιτήματα τους κοινά για όλη τη χώρα: Λειτουργικοί ποδηλατόδρομοι, σεβασμός στον ποδηλάτη, ανθρώπινες πόλεις κλπ.

Το ποδηλατικό κίνημα δείχνει αυτή τη στιγμή πιο δυνατό από ποτέ στην Ελλάδα και αυτό δεν σχετίζεται, όπως θέλουν κάποιοι, χαριτολογώντας, να το συνδυάζουν μόνο με την τιμή της... βενζίνης. Το ποδήλατο άλλωστε δεν είναι μόνο μέσο μετακίνησης. Είναι κουλτούρα, άποψη και στυλ. Μια κουλτούρα που έχει αρχίσει να ανθίζει και στη Ναύπακτο, με τη δημιουργία πέρσι του Ποδηλατικού Ομίλου Ναυπάκτου, τον οποίο είχαμε στηρίξει- προβάλει από τα πρώτα του βήματα. Το ίδιο θα συνεχίσουμε να κάνουμε, ειδικά σε μια περίοδο που επίκειται η έναρξη της επίσημης λειτουργίας του ποδηλατόδρομου και οι ποδηλάτες της Ναυπάκτου θα έρθουν αντιμέτωποι με τα στραβά και τα ανάποδα αυτής της πόλης.

Όπως μαθαίνουμε ετοιμάζουν... ωραία πράγματα. Αδημονούμε.