H εικόνα που παρουσιάζει το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης έχει κατά καιρούς αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης, κυρίως λόγω της σχεδόν ανύπαρκτης παραγωγής πολιτικής σκέψης. Οι όποιες μεμονωμένες περιπτώσεις προσπαθούν να διασώσουν την κατάσταση, δεν μπορούν επ' ουδενί να συστήσουν κανόνα, οπότε, δυστυχώς και γι' αυτές, το μόνο που καταφέρνουν είναι να παίξουν το ρόλο της αντίστροφης επιβεβαίωσης.

Η συνεδρίαση της Τρίτης, ακόμα κι αν απουσίαζαν από αυτή τα σημαντικά θέματα, θύμιζε περισσότερο μια αίθουσα αναψυχής, παρά το “ναό της Δημοκρατίας”, όπως θέλουμε να τον ονομάζουμε -τρομάρα μας- σε τοπικό επίπεδο. Αυτή η εικόνα, βέβαια, αποτελεί παγιωμένη κατάσταση χρόνων και τα αποτελέσματά της είναι κάτι παραπάνω από εμφανή σε όλα τα επίπεδα της άσκησης εξουσίας. Το κατάντημα της δημοτικής αρχής, με τη μηδαμινή συνεισφορά σε αυτό που θα ονομάζαμε πολιτική με την ευρεία έννοια, αλλά και η αντίστοιχη κατάπτωση της αντιπολίτευσης που συνήθως χάνεται σε μικρο-αντιπολιτευτικές πρακτικές, χαιρετώντας την ουσία, συνθέτουν ένα εκρηκτικό ομολογουμένως μείγμα, τις συνέπειες του οποίου βιώνουμε όλα τα έμψυχα, αλλά και άψυχα “υλικά” αυτής της πόλης.

Για να μην θεωρηθώ, βέβαια, υπερβολικός, αλλά και για να αποδώσω τα ίσα, επαναλαμβάνω ότι μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο υπάρχουν και καθαρές φωνές που προσπαθούν, αλλά μάλλον εις μάτην.
Με αφορμή, δε, την ένταση που δημιουργήθηκε στην τελευταία συνεδρίαση, όταν και συζητήθηκε το θέμα των stage, δεν ξέρω γιατί, αλλά μου εντυπώθηκε στο μυαλό ότι και οι εκπρόσωποί μας μάλλον με μια ανάλογη σχέση εργασίας έχουν αναλάβει τα καθήκοντά τους.  Κάτι σαν stagier δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι, δηλαδή, στους οποίους όλοι εμείς ανανεώνουμε τις συμβάσεις κάθε τέσσερα χρόνια, με αποτέλεσμα να αξιώνουν και μονιμότητα!

Εάν ισχύει αυτό, που μάλλον ισχύει, στο χέρι μας δεν είναι να δοθούν και οι απολύσεις...;
Β. Καρ.
  

Έχω μια πληροφορία και την μεταδίδω με κάθε επιφύλαξη. Μέλη της δημοτικής αρχής εικάζεται ότι εξετάζουν σοβαρά την προσχώρησή τους, στις επόμενες δημοτικές εκλογές, στην παράταξη του Καρακώστα, αναγνωρίζοντας σε αυτόν και την παράταξή του όλα όσα μέχρι σήμερα αδυνατούσαν να δουν, κυρίως λόγω της κοντόφθαλμης αντιμετώπισης με την οποία μπήκαν στα κοινά.  
Ως σενάριο, προσωπικά, δεν μου φαίνεται καθόλου απίθανο, αφού οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι πρόκειται για τα ίδια άτομα που μέχρι πριν λίγα χρόνια, άκουγαν το όνομα Σαμαράς και ασυναίσθητα έπιαναν τις αυγουλοθήκες, όντας, όμως, πλέον εκ των θερμότερων υποστηρικτών του στη μάχη της αρχηγίας του κόμματος.

Υπομονή, φίλε Κώστα. Η κωλοτούμπα αποτελεί εθνικό σπορ του Έλληνα και, με αυτό το δεδομένο, έχεις πιθανότητες κάποια μέρα να αναλάβεις εσύ και οι συνοδοιπόροι σου τα ινία αυτής της πόλης. Ξέρω ότι δεν θα ήθελες να συμβεί κάτι τέτοιο με αυτές τις προϋποθέσεις, αλλά, ο σκοπός, στην προκειμένη περίπτωση, ίσως και να αγιάζει τα μέσα...
Β. Καρ.

 

Μπαίνοντας ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος στην αίθουσα του Συμβουλίου, έστω και καθυστερημένος, κατάφερε και με το παραπάνω να τραβήξει επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας. Αφορμή στάθηκε φυσικά η φημολογούμενη στην πόλη τοποθέτησή του στη θέση του Γραμματέα του Υπουργείου Εργασίας, και, όπως ήταν λογικό, τα πειράγματα δεν έλειψαν. Σχεδόν με μια φωνή αρκετοί εκ των παρευρισκομένων τον προσφώνησαν με αυτόν τον τίτλο, κάτι που, βέβαια, διόλου δεν φάνηκε να ενοχλεί τον ίδιο. Καλό δείγμα γι' αυτόν, γιατί τουλάχιστον αποδεικνύει ότι έχει χιούμορ. Πρόκειται, μάλλον, για την περίπτωση όπου η γνωστή λαϊκή παροιμία “καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα”, ισχύει κατά το αντίστροφο.
Ίσως και να έχει πιάσει το νόημα ο αγαπητός Δημήτρης, που λέτε, κι απλά μερικοί από εμάς βαδίζουμε σε λάθος ρότα. Στη χώρα όπου είσαι ό,τι δηλώσεις, φαίνεται ότι προχωρήσαμε ένα βήμα ακόμα πιο πέρα. Λίγο ακόμα, βέβαια, και κάπου θα έχει και γκρεμό, δεν μπορεί. Και το εννοώ για όλους μας αυτό... Στην ίδια κοινωνία ζούμε, άλλωστε, και οι ευθύνες, ως γνωστόν, θα πρέπει να καταμερίζονται.

ΥΓ: Στην περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, οφείλω να σας πληροφορήσω ότι έχω δεχθεί πρόταση να αναλάβω την αρχισυνταξία της Le Monde..., αλλά μάλλον θα την αρνηθώ. Τα γαλλικά μου δεν είναι και στα καλύτερά τους, βλέπετε, αν και τους έκανα ένα μικρό φρεσκάρισμα στο τελευταίο Συμβούλιο... Άσε που δεν με σηκώνει και το κλίμα στο Παρίσι.
Β. Καρ.

Εάν θα επέλεγα να εξάγω κάποιο συμπέρασμα, ως πρωτεύον, από τις τοποθετήσεις ανθρώπων που υπάρχουν στο ρεπορτάζ για το Ξενία, αυτό δεν θα ήταν η επιθυμία τους να κηρυχθεί το κτήριο διατηρητέο. Κατά την άποψή μου, ακόμα πιο σπουδαία είναι η εκ νέου τοποθέτηση των περισσότερων γύρω από τις χρήσεις του χώρου, παρότι βρίσκεται σε εξέλιξη ο διαγωνισμός. Εάν, μάλιστα, συνυπολογίσουμε ότι και στο εσωτερικό της δημοτικής αρχής το κλίμα δεν είναι και τόσο αισιόδοξο, σχετικά με τη θετική έκβαση αυτού, τότε μπορούμε σχεδόν σίγουρα να φανταστούμε και ποια θα είναι η συνέχεια της υπόθεσης.

Κύριε δήμαρχε, δεν είναι κακό να αλλάξετε στάση, έστω και τώρα. Οι εκλογές πλησιάζουν, άλλωστε, και φαντάζομαι ότι δεν θέλετε να ακολουθήσετε το δρόμο των προκατόχων σας, που έχασαν από το Ξενία μεγάλο μέρος της δυναμικής τους. Εσείς, βέβαια, έχετε ήδη κι άλλα “Ξενία” στις “πλάτες” σας, και τι να προωτομαζέψετε, αλλά γι' αυτό δεν ευθύνεται κανείς άλλος, παρά μόνον εσείς.
Β. Καρ.   

Οι τελικές απαντήσεις γύρω από τον Καποδίστρια ΙΙ αναμένονται με την αρχή του νέου έτους, και, έως τότε, όλες οι συζητήσεις των ενδιαφερόμενων, μάλλον, θα συνεχίσουν σε “θολά νερά”, άρα και με “ψαριές” χωρίς μεγάλη τύχη. Αυτό, βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν πτοεί κάποιους, αφού, απ ό,τι μαθαίνω, οι  προσπάθειες “δολώματος” ανθρώπων συνεχίζονται με αμείωτη ένταση...

H συνέχεια του σίριαλ αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κι όσο φτάνουμε στην άνοιξη, κομβική εποχή για τις εξελίξεις, τόσο τα “μπουμπούκια” θα ανθίζουν. Μαζί τους, βέβαια, και προσοχή σε αυτό, θα αρχίσουν να κόβουν βόλτες τριγύρω και οι “μέλισσες”, άλλες ακίνδυνες κι άλλες όχι και τόσο. Το “κεντριά” τους ήδη έχουν αρχίσει να ακονίζονται, αλλά πού να γνωρίζουν οι δύσμοιρες ότι με το “τσίμπημά” τους, μπορεί να τελειώνει και η πολιτική τους καριέρα. 
Β. Καρ

Έχουν περάσει 36 χρόνια από εκείνο το τριήμερο, από εκείνη τη βραδιά που έμελλε να σώσει λίγη από την αξιοπρέπεια αυτού του λαού. Για την εξεύρεση των λόγων που οδηγηθήκαμε σε εκείνα τα γεγονότα έχουν χυθεί τόνοι από μελάνι, και πρόθεσή μου δεν είναι να προσθέσω λίγο ακόμα. Το πρωτεύον για μένα, στην παρούσα φάση, είναι να δούμε, έστω και για λίγο, γύρω μας, και να διερωτηθούμε εάν υπάρχουν και σήμερα λόγοι που θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε νέα “Πολυτεχνεία”. Η ψήφος που ρίχνουμε κάθε τέσσερα χρόνια ας μην μας ξεγελά. Δημοκρατικές ψευδαισθήσεις δημιουργεί, τόσες μάλιστα, όσες ακριβώς χρειάζονται και οι κατέχοντες την εξουσία για να επιτελέσουν νομιμοποιημένα το έργο τους.       

Μην ανοίγουμε πολύ το “πλάνο” μας, ας κοιτάξουμε μόνο στην πόλη που ζούμε, και μην μου πείτε... δεν μπορεί να μην βλέπουμε λόγους που θα μπορούσαν κάλλιστα να μας οδηγήσουν στα κάγκελα των εδώ “Πολυτεχνείων”; Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για τη ριμάδα, σήμερα, την αξιοπρέπειά μας, που την έχουν τσαλαπατήσει κάποιοι, αφού, όμως, πρώτα εμείς οι ίδιοι τους έχουμε δώσει το δικαίωμα...   

Έστω και μετά κόπων και βασάνων, που λέτε, την εβδομάδα αυτή, πληροφορηθήκαμε δύο ευχάριστες ειδήσεις γύρω από τα σχολικά κτηριακά προβλήματα της πόλης. Από τη μία απενεντάχθηκε το ΕΠΑΛ από τα προγράμματα ΣΔΙΤ, ενώ από την άλλη, το αργότερο μέχρι και σήμερα, ο περιβόητος φάκελος του ρυμοτομικού για το οικόπεδο του 3ου Δημοτικού θα περνούσε από το Συμβούλιο Χωροταξίας της Νομαρχίας. Ο δρόμος, φυσικά, είναι μακρύς, ακόμα και στις δύο περιπτώσεις, αλλά και οι δύο αποτελούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αποδείξουμε ότι μπορούμε να έχουμε μερικά από αυτά που μας λείπουν και που παρατηρούσα πιο πριν.
Η τακτική των γονέων του 3ου Δημοτικού, έστω και καθυστερημένα, αποτελεί αδιάψευστο μπούσουλα κατακτήσεων. Ιδού μερικά “Πολυτεχνεία” λοιπόν...
Β. Καρ.