Σαραντατέσσερις ημέρες έμειναν μέχρι την ώρα της κάλπης, την “ιερή” εκείνη ώρα, όπου οι ψευδαισθήσεις μας παίρνουν σάρκα και οστά. Σήμερα γνωρίζουμε σε μεγάλο βαθμό μεταξύ ποιων έχουμε να επιλέξουμε, αλλά το ερώτημα που τίθεται είναι τι γνωρίζουμε γι' αυτούς, και τι πάλι όχι.  Γνωρίζουμε πώς “γράφει” ο καθένας τους στην τηλεόραση, σε τι επίπεδο βρίσκεται η φωτογένειά του, αν μας χαιρετά σφίγγοντάς μας το χέρι ή αν είναι κάπως χαλαρός, αν η παλάμη του είναι ιδρωμένη, αν το χαμόγελό του είναι κρυστάλλινο, αν μυρίζει η αναπνοή του, αν μας χτυπά στην πλάτη φεύγοντας, αλλά και πώς το κάνει, αν... αν... αν... αν.
Για όλα αυτά τα σπουδαία και βαθιά πολιτικά ζητήματα, έχουμε εικόνα, και μας μένει τι ακόμα; Λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα το πώς η Ναυπακτία θα γίνει ένας επίγειος παράδεισος, αφού οι περισσότεροι για κάτι τέτοιο μας μιλούν, στην περίπτωση πάντα που τους εμπιστευθούμε την ψήφο μας. Για να το σοβαρέψω όμως λίγο, όχι ότι τόση ώρα αστειευόμουν... αλλά λέω τώρα, έχω την αίσθηση ότι οι πολυαγαπημένοι μας σωτήρες κάποια στιγμή θα πρέπει να μας επικοινωνήσουν αυτές τις περιβόητες προγραμματικές τους θέσεις Ξεκαθαρίζω και τονίζω, όχι μόνο για το τι θέλουν να κάνουν στην περιοχή, αλλά το επίσης, κύριοι, για το πώς θέλουν να το κάνουν.
Καλή η συζήτηση για τα μαγειρέματα, για το ποιος πάει με ποιον, και με ποιους όρους, για το πώς στήνονται οι μηχανισμοί, κλπ, αλλά για την ταμπακιέρα, τουλάχιστον για την ώρα τίποτα.
Με εξαίρεση την Κίνηση Πολιτών, που εδώ και έναν χρόνο έχει βάλει συγκεκριμένες προτάσεις στο τραπέζι, όλοι οι άλλοι φαίνεται να έχουν πάθει αφωνία, και πολύ με ανησυχεί το γεγονός. 
Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να αποκτήσει η ψευδαίσθηση κι ένα πιο ωραίο περιτύλιγμα, κρύβοντας από μέσα του όλες τις συμφωνίες, τις ανταλλαγές και τις υποσχέσεις, που έβγαζαν και θα συνεχίσουν να βγάζουν δημάρχους εις τον αιώνα τον άπαντα.
Β. Καρ. 

Κάλεσμα ο ένας για συστράτευση, κάλεσμα ο άλλος για συσπείρωση, κάλεσμα... κάλεσμα... κάλεσμα...
Μωρέ μπράβο “γάμοι” που έχουν να γίνουν μέχρι τις εκλογές! Τώρα το πόσοι από τους καλεσμένους θα σπεύσουν, αυτό είναι ένα ζήτημα που χρήζει διερεύνησης.
Ως γνωστόν, δεν είναι λίγοι αυτοί που πάνε σε αυτού του είδους τις “κοινωνικές υποχρεώσεις” μόνο για το “γλέντι” που ακολουθεί, κι όχι για την ουσία του, δηλαδή για το “μυστήριο” που ενώνει τους δύο, εις σάρκαν μία.
Για τη μάσα, για να το κάνω πιο λιανά, εάν δεν με εννοήσατε.
Και το μάσα εκτός εισαγωγικών, καθώς ο όρος ανταποκρίνεται επακριβώς στην πραγματικότητα και το πώς στήνονται στην πλειοψηφία τους οι μηχανισμοί των εκλογών.
Β. Καρ. 

Το παραπάνω βίντεο έχει κάποια (ιστορικά) λάθη. Για παράδειγμα: Το κάστρο της Ναυπάκτου δεν είχε παλαιοτέρα δένδρα - φυτεύτηκαν τη δεκαετία του '50. Επίσης η Ναυμαχία δεν έγινε έξω από το λιμάνι της Ναυπάκτου, αλλά ανοιχτά του Κορινθιακού Κόλπου- τότε γνωστού ως κόλπου του Lepanto.

Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν μειώνει την φιλότιμη προσπάθεια...

Το αγανακτισμένο από την αναμονή Πασοκοφιλές πλήθος της Ναυπάκτου συνεχίζει να στέκεται καρτερικά έξω από τα γραφεία του “Κινήματος”.
H Ιπποκράτους έχει καταληφθεί εδώ και καιρό, τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα προς τα πάνω, αλλά, δυστυχώς για τους... κοιτάζοντες, η καμινάδα δεν βγάζει καπνό.
“Και την ανάδειξη του Πάπα να περιμέναμε, σύντροφοι, τώρα θα είχαμε ξεμπερδέψει”, αναφώνησε κάποιος, και είχε δίκιο ο δύσμοιρος, ο οποίος, στην προσπάθειά του να σώσει το δήμο μας, έκρινε ότι του είναι απαραίτητη η κομματική συναίνεση.
Και οι ώρες συνέχισαν να περνούν. Κι έγιναν μέρες... και πάει λέγοντας...    
Ώσπου μια μέρα, οι ελπίδες αναπτερώθηκαν. Αχνός καπνός άρχισε να ξεπροβάλει, και κάποιος έσπευσε να αναφωνήσει. “Habemous χρίσμα”...
H χαρά, όμως, έμελλε να είναι προσωρινή. Ο καπνός δεν ήταν λευκός, αλλά μαύρος. Κι όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο μαύρος. “Βούλωσε η καμινάδα, σύντροφοι, και πιάσαμε φωτιά”, βροντοφώναξε η Βάρτζελη, κι ο Τσούρας έτρεξε με τους πυροσβεστήρες.
Τι να πρωτοσώσει όμως; Οι φλόγες ξεπηδούσαν από παντού. Ό,τι υπήρχε στη βάση του τζακιού έγινε στάχτη. “Τρεις φάκελοι με τις υποψηφιότητες για τη Ναύπακτο έγιναν κάρβουνο”, έλεγε η είδηση που κυκλοφόρησε αμέσως... και το Πασοκοφιλές πλήθος κατέρρευσε.
Η επόμενη ημέρα βρήκε τους πράσινους στη Ναύπακτο καταρρακωμένους.
Το πόρισμα της Πυροσβεστικής, βέβαια, είπε την αλήθεια, κι ας μην ήθελαν να τη δουν τόσο καιρό.
“Βουλωμένο τζάκι και επικίνδυνα εύφλεκτοι φάκελοι”. Συνδυασμός που σκοτώνει όχι μόνο κόμματα, αλλά και πόλεις. Γιατί όχι, και χώρες ολάκερες!
Β. Καρ.       

Οι συζητήσεις για το τι θα γίνει τελικά με την υπόθεση του ΕΠΑΛ έχουν φουντώσει και το αποκορύφωμα των επεισοδίων παίχτηκε το απόγευμα της Τρίτης στη συνάντηση γονέων και φορέων. Σε έκρυθμο κλίμα τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν ολόκληρη την εβδομάδα, τα κάστανα, όμως, για μία ακόμα φορά δεν βγήκαν απ' τη φωτιά. Από τη μία γιατί ο ένας “καστανάς” (δήμαρχος) κάθεται και τα κοιτάζει, ενώ ο άλλος (νομάρχης), ούτε που τα πλησιάζει. Κι αυτά τι κάνουν; Μα φυσικά καίγονται.
Το βράδυ της ίδιας ημέρας, που λέτε, και μία ώρα περίπου αφότου τελείωσαν οι διαβουλεύσεις, πληροφορήθηκα ότι ο νομάρχης συνέτρωγε στην πόλη μας με παρέα φίλων του. Καλή σας χώνεψη, κύριε Σώκο, αλλά, θα ήταν κόπος να πεταχτείτε λίγο νωρίτερα απ' τα μέρη μας, για να είστε κι εσείς παρών στις συζητήσεις; Σας αφορά το θέμα, ακόμα κι αν πρόκειται να απαλλαγείτε από αυτό σε μερικούς μήνες.
“Είμαι σίγουρος ότι θα τον βλέπαμε εδώ, στην περίπτωση που οι εξελίξεις για την Περιφέρεια ήταν ελαφρώς διαφορετικές πριν από δύο εβδομάδες”, μου είπε κάποιος από τους γονείς, και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με την άποψη αυτή.
Προσωπικά, δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο. Με τα καμώματά σας, κύριοι, μόνο ξαλαφρωμένοι μπορούμε να αισθανόμαστε εμείς οι Ναυπάκτιοι από την επιλογή του κόμματός σας. Ξεμπερδέψαμε με την μία εστία του κακού, μας έμεινε βέβαια η άλλη, η ντόπια, η δική μας (δήμαρχε, για σένα χτυπά η καμπάνα, αν δεν το κατάλαβες), αλλά κάτι θα κάνουμε και με αυτή.

ΥΓ: Στην περίπτωση που η ομήγυρη συζητούσε για τα κτιριακά προβλήματα του ΕΠΑΛ, και, λόγω ειδικότητας κάποιων εκ των φίλων σας, τότε ζητώ προκαταβολικά συγνώμη.
Β. Καρ. 

Τα όσα ακούστηκαν σε πρώτο επίπεδο, και συνέβησαν σε δεύτερο, τις τελευταίες εβδομάδες, με επίκεντρο την Αιτωλική Αναπτυξιακή, γέννησαν πολλές συζητήσεις και σενάρια.
Προσωπικά, ανήκω στην κατηγορία αυτών που πιστεύουν ότι η εταιρεία δεν έχει να φοβηθεί κάτι από όλα αυτά, οπότε συνάμα δεν υπάρχει και λόγος να χρησιμοποιούνται οι φράσεις κλισέ “να προστατευθεί η Aιτωλική”, “να μην εμπλακεί στον προεκλογικό αγώνα” κλπ.
Αν όντως είναι τόσο σταθερή στα πόδια της, όπως μας λένε, που το πιστεύω γιατί το έχει αποδείξει, δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς προστάτες. Μήπως, λοιπόν, υπάρχει και η ανάποδη ανάγνωση; Τι εννοώ; Μήπως, δηλαδή, οι πολιτικοί έχουν ανάγκη την Αιτωλική ως προστάτη;
Β. Καρ.