Καθηγητής Εγκληματολογίας -ξεχνάω το όνομά του- έλεγε πως το να προσλάβεις έναν ακόμη αστυνομικό δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα της εγκληματικότητας. “Βρείτε δουλειά στους ανέργους, σώστε μια επιχείρηση από την πτώχευση, και τότε σίγουρα θα μειώσετε την εγκληματικότητα”, τόνιζε. 

Βέβαια, είναι πολύ πιο εύκολο να ικανοποιείς, με μια πρόσληψη, το κοινό και μάλλον επίπλαστο αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες, απ' το να δίνεις λύσεις στα βαθύτερα αίτια που οδηγούν έναν άνθρωπο στην παρανομία.

Η εγκληματικότητα δεν φυτρώνει από μόνη της. Οι κοινωνικοί παράγοντες είναι που τη γεννούν, και αυτό πρέπει να είναι εις γνώσιν όλων μας – και όχι μόνο των εγκληματολόγων, που στο κάτω-κάτω το έχουν σπουδάσει το αντικείμενο.

Υπό αυτό το πρίσμα, η είδηση ότι και στη Ναύπακτο κυκλοφορούν από τη Δευτέρα δύο αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ -ξέρετε, αυτοί με τα μηχανάκια- ουδόλως πρέπει να μας καθησυχάζει. Ίσα-ίσα, θα πρέπει να μας ανησυχεί ακόμη περισσότερο για το μέλλον που έρχεται. Μακάρι να διαψευσθώ...

Α.Σ.

Μια βόμβα μεγάλης ισχύος βρέθηκε και εξουδετερώθηκε πριν από μερικές ημέρες στο εγκαταλελειμμένο κτίριο του πρώην "Ξενία" στην Πάρνηθα. Η ισχύς του μηχανισμού ήταν πολύ μεγάλη και θα προξενούσε σοβαρές ζημιές, αν τελικά έσκαγε, ωστόσο κάτι πήγε στραβά και την τελευταία στιγμή τα σχέδιά αυτού που την τοποθέτησε δεν υλοποιήθηκαν.
Το ¨χει η μοίρα των Ξενία αυτή την εβδομάδα να συνδέονται με βόμβες, καθώς, όπως θα διαβάσατε και στο ρεπορτάζ της εφημερίδας, και στο δικό μας εδώ εντοπίστηκε μία ακόμα, χωρίς να είμαστε ακόμα σίγουροι για το εάν θα “σκάσει”, αλλά και το τι θα προξενήσει στην περίπτωση που ακούσουμε το μπαμ.
Οι ψήφοι που απαιτούνται πλέον για να παραχωρηθεί στον πλειοδότη του διαγωνισμού είναι τσίμα τσίμα και για να συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να μην ξεστρατίσει κανείς από τη γραμμή, να πει το ναι ο Πατσαούρας, που είναι σαν να το έχει πει ήδη, αλλά να βρεθεί κι ένας ακόμα. Ποιος θα είναι αυτός; Αγαπητέ Χρήστο, στην περίπτωση που το “μαντρί” αποδειχθεί καλά κλειδωμένο, ο κλήρος για να αποτραπεί μία ακόμα μαύρη σελίδα για το Ξενία της πόλης έλαχε σε σένα. Ακόμα κι αν μέχρι σήμερα είπες “ναι” σε πολλά από τα φάλτσα του διαγωνισμού, το “όχι” σε αυτή τη φάση μπορεί να σε ανακηρύξει μέχρι και σε “λαϊκό ήρωα”, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών.
Προσωπικά πιστεύω σε σένα, και το ίδιο κάνουν αρκετοί, από αυτούς που μίλησα μέχρι ώρας για την υπόθεση. “Just do it”, που λεν και στο χωριό μου...

ΥΓ: Παρεμπιπτόντως: Έχω καλή όσφρηση, μου το επιτρέπει άλλωστε η μύτη μου, και μυρίζομαι ότι τελικά ο Χρήστος θα πράξη το λογικό. Μπαμ.... κύριε δήμαρχε... μπαμ 
Β. Καρ.

“Το έργο που παράγεται από κάποιον, δεν είναι το πρωτεύον και δεν είναι το μόνο που θα πρέπει να μας απασχολεί...”.  Αυτό σημείωσε μεταξύ άλλων ο Στάθης Λουκόπουλος στη συνέντευξη που μου παραχώρησε στο ραδιόφωνο του Lepanto, μια ημέρα μετά την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου του νομαρχιακού συμβουλίου και την παράλληλη ανεξαρτητοποίησή του από την παράταξη του νομάρχη. Για να γίνει προφανώς κατανοητό το τι ακριβός εννοούσε γύρισε το χρόνο πίσω στα χρόνια της δικτατορίας.  Θυμήθηκε ότι και τότε γινόντουσαν ορισμένα έργα, τα οποία ο κόσμος μπορούσε να τα “απολαύσει”, έχοντας όμως αυτή του την απόλαυση εντελώς λειψή, μιας και έλειπε κάτι πολύ πιο σημαντικό...

Το γιατί εκείνη η περίοδος ήρθε στη σκέψη του Λουκόπουλου, τη στιγμή που απαντούσε σε ερώτημα για το έργο της νομαρχίας, δεν μπορώ να το γνωρίζω με βεβαιότητα. Μπορώ όμως να το υποψιαστώ, μιας και ο ίδιος μίλησε ξεκάθαρα για έλλειψη παραταξιακής δημοκρατίας.
Στο ρόλο του “δικτάτωρ”, καταλαβαίνεται φαντάζομαι ποιος πάει, μόνο που στην ιστορία μας, αγαπητέ Στάθη, δυσκολεύομαι να βρω “ήρωες”. Και δυσκολεύομαι γιατί μάλλον δεν υπάρχουν, καθώς άλλο είναι να προσπαθείς να “αποδράσεις” όταν το “καθεστώς” είναι ισχυρό κι άλλο όταν έχει αρχίσει να πέφτει.

YΓ: Το ότι αναλαμβάνεις το μερίδιο των ευθυνών που σου αναλογεί, δεν μπορώ να πω..., μου ακούγεται θετικό, καθώς στις ημέρες συνηθίζεται να φταίνε για όλα και εξ ολοκλήρου οι άλλοι. Ένα δημόσιο συγχαρητήρια, λοιπόν, το αξίζεις γι αυτή την παράμετρο.
Β. Καρ.   

Κάτι παραπάνω από το 50% του συνολικού προϋπολογισμού του έργου είναι η έκπτωση που κατέθεσε ο εργολάβος για τις επισκευές στο ΕΠΑΛ και την ερχόμενη Τρίτη, με την εξέταση των ενστάσεων μία ημέρα νωρίτερα, θα γνωρίζουμε εάν τελικά θα είναι και αυτός που θα κλιθεί να κάνει και το έργο. Σε αριθμούς αυτό σημαίνει ότι το κόστος θα ξεπεράσει ελάχιστα τις 200.000 ευρώ, από τις 400.000 συν, που αρχικά είχε υπολογιστεί. Κάνοντας τη διαίρεση με το δύο καταλήγετε και στο ποσό που θα χρειαστεί να καταβάλει δήμος και νομαρχία.
Από 100.000 δηλαδή, και είναι πραγματικά να γελάς, αρχικά, αλλά μετά να εξοργίζεσαι, όταν για τόσους μήνες οι δυο τους δεν μπορούσαν να βρουν κοινό σημείο. Βάσει του προϋπολογισμού τους για το έργο, μάλιστα, θα μπορούσαν ο καθένας από την πλευρά του να έχει κάνει το έργο από μόνος, δίνοντας άμεσα λύση... αλλά που προνόηση;
Η διστακτικότητά τους, (γιατί άραγε;) τα τερτίπια τους και η ασυνεννοησία τους αποδείχθηκαν για μία ακόμα φορά ανυπέρβλητα εμπόδια. Υπομονή, όμως,  αγαπητέ Ναυπάκτιε... Λίγοι μήνες έμειναν κι αν το θέλεις πραγματικά μπορείς να βάλεις ένα τέλος σ αυτή τη φαρσοκωμωδία που παίζεται στην πλάτη σου τρεισήμισι χρόνια τώρα. Αν όχι πάλι, τότε είσαι άξιος της μοίρας σου, αλλά μην σε ξανακούσω στο καφενείο να γκρινιάζεις... 
Β. Καρ.       

Τώρα που ο δήμος πρέπει να φουλάρει οργώνοντας βουνά, λαγκάδια και παραλίες τα καύσιμα στερεύουν, οι αντλίες δεν βγάζουν με ένταση “μαύρο χρυσό” κι ο λόγος είναι απλός.  Οι βενζινάδες της πόλης έχουν να δουν το χρώμα του χρήματος  εδώ και πολύ καιρό, γράφοντας κι αυτοί το όνομά τους με χρυσά γράμματα στη λίστα των φεσομένων.

Λέτε την κρίσιμη ώρα ο δήμος να μείνει από “βενζίνη”; Με μεταφορική έννοια χρησιμοποιώ των όρο στο ερώτημα, καθώς παράλληλα πληροφορούμε ότι οι προσπάθειες του Παπαθανάση να “εξορύξει” υποψηφίους, που θα τον βοηθήσουν να κινηθεί, δεν πάνε και τόσο καλά. Με δεδομένες μάλιστα και τις γνωστές ενδοπαραταξιακές διαρροές, η δημοτική αρχή μου κάνει λίγο από κόλπος του Μεξικού. Ούτως ή άλλως βλαβερή και στις δύο περιπτώσεις η ιστορία. Από τη μία η ΒP βιάζει ακατάπαυστα το περιβάλλον και από την άλλη οι τιμονιέρηδες του δήμου “ρυπαίνουν” τη ζωή μας με τα καμώματά τους. Σώστε το-ην πλανήτη- Ναύπακτο τώρα!
Β. Καρ.