Για την επίσημη Αριστερά στην Ελλάδα, αυτή που πολύ εύστοχα ονομάζεται “συστημική Αριστερά”, το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν χωρίς αμφιβολία αποτέλεσμα ήττας. Παίρνοντας αθροιστικά τα ποσοστά των ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ φτάνουμε στο 12,14%, σε αντίθεση με το επίσης χαμηλό, αλλά τουλάχιστον μεγαλύτερο 13,19% του 2007. Σε απόλυτους αριθμούς ψήφων, παράλληλα, τα πράγματα είναι ακόμα πιο άσχημα αφού οι πριν δύο χρόνια 944.851 έπεσαν στους 832.781.

Σε αυτά τα δύο χρόνια στα κοινωνικά πεδία, μέσα από τα οποία η Αριστερά έχει συνήθως να λάβει, δεν συνέβησαν και λίγα. Το φοιτητικό κίνημα ήταν μονίμως στους δρόμους, η νεολαία εξεγέρθηκε τον Δεκέμβρη με πρωτόγνωρο τρόπο για τα δεδομένα της Ελλάδας, ενώ και οι εργαζόμενοι ασφυκτιώντας από τις πολιτικές της κυβέρνησης απεργούσαν σε συχνά χρονικά διαστήματα. Πλήρης αναβρασμός σε ευαίσθητους χώρους, με λίγα λόγια, αλλά η κεφαλαιοποίηση αυτών των γεγονότων δεν ήρθε ποτέ για την Αριστερά. Αντ αυτού, μάλιστα, έχασε σημαντικό κομμάτι της δύναμής της αφού εκατό χιλιάδες και πλέον άνθρωποι της γύρισαν την πλάτη, μη μπορώντας προφανώς να εκφραστούν και πάλι μέσα από αυτή.

Ακούγοντας τις αναλύσεις των επιτελείων των δύο αυτών κομμάτων- σχηματισμών σχετικά με το αποτέλεσμα παίρνουμε και την απάντηση γι αυτή την πτώση. Το ΚΚΕ θεωρεί άλλους υπεύθυνους, αφού για μία ακόμα φορά το περιβόητο σύστημα, στο οποίο παρεμπίπτοντος συμμετέχει, το έχει βάλει στο στόχαστρο επιδιώκοντας τη συρρίκνωσή του, ενώ στο ΣΥΡΙΖΑ ένα που δεν ανοίξανε σαμπάνιες για τα ποσοστά που έλαβαν. Επί των δικών τους ευθυνών ούτε λόγος, βέβαια, αφού το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έχει παραγκωνίσει αυτό του πραγματικού ρόλου τους, αυτού που τουλάχιστον οι ίδιοι ευαγγελίζονται ότι υπηρετούν. Ή μήπως όχι;

Θα πρέπει να γνωρίζουν, βέβαια, ότι ορισμένα πράγματα ναι μεν αντέχουν στη συντήρηση, κάποια στιγμή όμως έρχεται η ώρα που χαλάνε. Και πολύ φοβάμαι ότι στην Ελλάδα, γι αυτή την Αριστερά τουλάχιστον, αυτή η ώρα έχει έρθει...
Β. Καρ.

Επειδή η ανάγνωση των αποτελεσμάτων των εκλογών γίνεται κατά το δοκούν, καλό θα ήταν να γνωρίζουμε επακριβώς τι είναι αυτό που βγαίνει από την κάλπη και όχι τι είναι αυτό που σκοπίμως μας παραπληροφορούν. “Ο δικομματισμός αντέχει” είναι το κεντρικό σύνθημα των αναλυτών, που αρνούμαι να πιστέψω ότι άδολα προσπαθεί να μας περάσει το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Και τι είναι στην ουσία ο δικομματισμός; Το 53% (30% ΠΑΣΟΚ και 23% ΝΔ) παρακαλώ του εγγεγραμμένου εκλογικού σώματος, κι όχι φυσικά το 80% που μας λένε. Ένας στους δύο, με λίγα λόγια, ρίχνει συνολικά ΠΑΣΟΚ- ΝΔ, αλλά πώς γίνεται και πάντα αυτοί μας κυβερνούν; Πρόκειται σίγουρα για ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της Δημοκρατίας, που, αν μη τι άλλο, ετυμολογικά και με μια μικρή παράφραση επιβεβαιώνεται, αφού όντως ο δήμος κρατείται γερά, αλλά από ποιους;

Στα αξιοσημείωτα του τελευταίου εκλογικού αποτελέσματος είναι φυσικά και η νέα αύξηση του ποσοστού της αποχής/λευκού/άκυρου, που πλησιάζει το διόλου ευκαταφρόνητο 32%, σε συνέχεια, μάλιστα, της ανοδικής τάσης που υπάρχει από το 2004 στο 2007 κατά 14% και κατά 11% σήμερα. Οι αριθμοί, πολλές φορές, δεν λένε την αλήθεια, στην προκειμένη περίπτωση όμως την φωνάζουν, κι ας θέλουν κάποιοι να τους φιμώσουν.

Όπως έγραψε στη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία ο Τάκης Φωτόπουλος, “εάν σε ένα σαφώς πελατειακό σύστημα, όπως το ελληνικό, τα κόμματα εξουσίας δεν καταφέρνουν να προσελκύσουν στην κάλπη παρά μόνο το μισό των εγγεγραμμένων, τότε, το πολιτικό σύστημα σίγουρα βρίσκεται σε σοβαρή κρίση”. Μπορεί, άραγε, κάποιος να το αμφισβητήσει αυτό; Σαφέστατα και όχι, εκτός βέβαια από τους εκφραστές αυτού του πολιτικού συστήματος, που δεν είναι και λίγοι, αφού ο κρατικό κορβανάς μπορεί και τους ταΐζει κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά.

ΥΓ: Το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ είναι κατά δύο μονάδες μικρότερο από αυτό των άκυρων, λευκών και αποχής μαζί. Παρ' όλα ταύτα, κυβερνά, επειδή δεν υπάρχει η άλλη πρόταση, η οποία, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να έρθει από την Αριστερά που διαθέτουμε. Μήπως είναι καιρός να την ψάξουμε αλλού και έξω από τα γνωστά στο σύνολό τους “άνοστα” του Ελληνικού Κοινοβουλίου;
Β. Καρ.

H χρήση του video έχει θεσμοθετηθεί και επίσημα από την αθλητική Δικαιοσύνη, και αυτό γιατί η εικόνα αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα για πολλά που συμβαίνουν εντός των αγωνιστικών χώρων και τα οποία, όμως, ξεφεύγουν της αντίληψης των διαιτητών.

Στη περίπτωσή μας, τώρα, και σχετικά με τις εκδηλώσεις της Ναυμαχίας ο δήμαρχος Θανάσης Παπαθανάσης ζήτησε από τους επικριτές του να εξετάσουν τα video που υπάρχουν, για να διαπιστώσουν και οι ίδιοι ότι οι φετινοί επισκέπτες ήταν περισσότεροι από κάθε άλλη χρονιά και όχι λιγότεροι, όπως αυτοί υποστήριξαν.
Στο γαϊτανάκι αυτής της φιλοσοφίας παίρνω μέρος κι εγώ, προτείνοντας αυτή τη φορά τη χρήση της εικόνας, για να διαπιστώσουμε όλοι την κατάσταση άγχους στην οποία έχει περιέλθει ο δήμαρχος. Η εικόνα του πριν από ένα, και, πολύ περισσότερο, πριν από δύο χρόνια, δεν έχει καμία σχέση με αυτή που αντικρίσαμε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο.

Στο “πού οφείλεται αυτό;” δεν μπορώ να απαντήσω με σαφήνεια, αφού πιθανή απάντηση μπορεί να είναι η οποιαδήποτε. Οι τελευταίες εξελίξεις, βέβαια, στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και τα όσα συμβαίνουν εσωκομματικά σε τοπικό επίπεδο μπορεί να είναι μια αρκετά πειστική εξήγηση αυτής της έντονης ψυχοκινητικής μεταστροφής.
“Και πού είσαι ακόμα”, λένε κάποιοι που γνωρίζουν καλύτερα τα τεκταινόμενα στη Νέα Δημοκρατία, κι εγώ λόγο να τους αμφισβητήσω δεν έχω...
Β. Καρ.

Η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος έκαναν το διάγγελμά τους, τις ώρες που γράφω αυτές τις αράδες περιμένουμε και αυτό του Αντώνη Σαμαρά, ενώ υπάρχει πάντα και ο μπαλαντέρ Ψωμιάδης. Παράλληλα, οι έριδες στο εσωτερικό του κόμματος συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό και οι τριγμοί, όποιος κι αν είναι ο επόμενος αρχηγός, δεν αναμένεται να είναι λίγοι.
Το σενάριο της διάσπασης μπορεί να ακούγεται, δύσκολα όμως θα το δούμε να πραγματοποιείται, αφού κάτι τέτοιο δεν το επιθυμούν ούτε στο ΠΑΣΟΚ, όπως λένε εδώ και μέρες τα στελέχη του, αφού θέλουν δυνατούς αντιπάλους...! Τι άλλο θα ακούσουμε, δηλαδή;

Πριν από δύο χρόνια, όταν στην ανάλογη θέση βρίσκονταν οι σημερινοί κυβερνώντες, είχα εκφράσει την επιθυμία να ξεμπερδεύουμε με τον ένα πόλο της ασθένειας του πολιτικού μας συστήματος. Η Ιστορία με διέψευσε κατηγορηματικά. Σήμερα, θα κάνω κάτι ανάλογο και με τη Νέα Δημοκρατία, ελπίζοντας να αλλάξει το γούρι. Συνεχίστε ακάθεκτοι, κύριοι της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και με τις ευλογίες μου. Το τέλος μπορεί να μην φαίνεται έντονα, αλλά πάντα κάπου παραμονεύει σε αυτές τις περιπτώσεις.
“Ή Ντόρα ή ποτέ”, δηλαδή, και με λίγα λόγια....
Β .Καρ.

Έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα για τους στρατιώτες με τους οποίους επέλεξε ο Καραμανλής να πάει στον πόλεμο και το αποτέλεσμα με επιβεβαίωσε με τον πιο πειστικό τρόπο. Άνθρωποι λίγοι γι αυτές τις περιστάσεις, συρόμενοι εδώ και πολλά χρόνια από κάθε τι άλλο, παρά από τους σκοπούς για τους οποίους κάποιος θα πρέπει να μπαίνει στην πολιτική, μαχητές της δεκάρας που στην μεγάλη μάχη, όπως τη χαρακτήρισε ο αρχηγός τους, έσκαψαν λάκκους για να σώσουν τον εαυτούλη τους. Ο κόσμος φυσικά το κατάλαβε, νισάφι εάν δεν το έβλεπε κι αυτό, και απλά έκανε το αυτονόητο. Τους έριξε από πάνω κι άλλο χώμα για να μην μπορέσουν να ξεμυτίσουν.

Για την ώρα, τουλάχιστον, γλιτώσαμε από δαύτους. Τόσο από την τηλεόραση, όσο και σε τοπικό επίπεδο, αφού κι εδώ οι πολιτικοί του φαίνεσθαι μαυρίστηκαν και πήραν την άγουσα για τα πολυτελή τους αποδυτήρια, που αν και πολυτελή... δεν παύουν παρά να είναι αποδυτήρια.

Μήνυμα χωρίς χρέωση: Οι Ναυπάκτιοι που κατηγορούν τους συμπολίτες τους κάνοντας λόγο για αχαριστία, μπορούν να συνεχίσουν με αυτόν τον τρόπο. Σύντομα άλλωστε έρχεται και το δικό τους εκλογικό μαύρισμα...
Β. Καρ.

Αφού με την εκδήλωση της Ναυμαχίας προωθούμε τη συναδέλφωση των λαών και καλούμε όλους όσοι συμμετείχαν στο ιστορικό γεγονός, γιατί μονίμως αφήνουμε εκτός του πανηγυριού τους ηττημένους; Επειδή αυτοί έχασαν δηλαδή; Εάν αυτή είναι η λογικοί τότε ούτε εμείς δεν θα έπρεπε να συμμετέχουμε, αφού εξ όσων γνωρίζουμε κουπί με το μέρος τους τραβούσαμε... εκεί στα ανοιχτά του Αστακού...
Β. Καρ.